Κάνε με πάλι παιδί *

Μια φορά κι έναν καιρό , πριν πολλά χρόνια ήσουν εσύ κι εγώ. Θυμάσαι ή το έχεις ξεχάσει και αυτό ; Ήσουν ο αγαπημένος μου φίλοςκι εγώ η δική σου . Τα χρόνια πέρασαν . Μεγαλώσαμε . Αλλάξαμε , αλλά δεν έπαψες να είσαι ο παιδικός μου φίλος. Μια μέρα μου είπες πως φεύγεις. Κι έτσι έφυγες. Στην άκρη του κόσμου. Ήταν πια αργά να σε κρατήσω . έμεινα εκεί. έμεινα πίσω. Να σου γράφω. Σου γράφω. Δεν ήξερα ποιος δρόμος θα με βγάλει εκεί. σε σένα. Θέλω να πάρω ένα κόκκινο ποδήλατο και να πάω στο Παρίσι . να ζήσω εκεί. Και όμως είμαι εδώ ακόμα. Να πίνω κάθε μέρα τον ίδιο πικρό καφέ και να μετράω τις ώρες. Μήπως και φανείς. Το γράμμα μου είναι η λύτρωση μου. Δεν ξέρω αν το πήρες. Κάνω μια ευχή λοιπόν. Μια ευχή δυνατή..Φυσσάω όλη την αστερόσκονη . Να σε δω να με κρατάς αγκαλιά, έστω μια φορά. Μπορείς να με κάνεις παιδί και πάλι ; ΤΟΛΜΑΣ ;

Να μου κρατάς το χέρι.. *

Να μου κρατάς το χέρι ,αυτό θέλω. Δεν γίνεται . Δεν μπορείς. Γεμίζω αυταπάτες το μυαλό μου. Μήπως τι έιναι ο έρωτας ; Μια αυταπάτη , μια ψευδαίσθηση ,ένα ψέμα. Που έρχεται και φεύγει πριν καταλάβεις τι έγινε. Μπορεί να μην καταλάβεις και ποτέ το πως θα πέσεις στα δύχτια του . Κιαν πέσεις ; Πως βγαίνεις ; Κιαν δεν θέλεις να βγείς ; Κιαν ο πόνος αυτός είναι η τροφή σου ; Αν εκείνη η ασφυξία εσένα σου δίνει οξυγόνο για να ζεις και να ελπίζεις ; Τόσο οξυγόνο ώστε να επιβιώνεις και να ζητάς πάντα το κάτι παραπάνω ; και τελικά ; μήπως δεν ζητάς τίποτα ; Ο έρωτας δεν έχει χρώμα κιαν έχει εγώ δεν μπορώ να το δω. Είναι διάφανος . Δεν έχει σχήμα κι όμως βρίσκεις πάντα τρόπο να τον περιγράψεις. Είναι ταυτόχρονα ζωή και θάνατος . Ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις γιατί αυτό που σου κόβει τα φτερά την ίδια στιγμή σε κάνει να πετάς ψηλά και να σου κόβει την ανάσα. Η σιωπή του καμιά φορά είναι καλύτερη από τις λέξεις . Γιατί οι λέξεις πονάνε , κι έτσι καλύτερα να βυθίζεσαι στη σιωπή. Στη σιωπή θα βρίσκεις εσύ τρόπους και θα κάνεις σενάρια για να ερμηνεύσεις όσα δεν μπορούν αν ειπωθούν. Τα ανείπωτα λοιπόν. Και γι αυτό είναι παγίδα ο έρωτας. Γιατί πλάθεις στο μυαλό σου τα καλύτερα σενάρια. Θα έρθεις και θα με πάρεις αγκαλιά. Και θα είναι όλα ιδανικά ε ; Αυτό δεν θα γίνει ; Πές μου . Σε ψαχνώ σε κάθε μου βήμα . είσαι παντού. Πως γίνεται αυτό ; Πως γίνεται μέσα από κάθε σου σιωπή εγώ να βγάζω λέξεις , να μπορώ να σε ερμηνεύσω σαν να είσαι ο πιο απλός ορισμός . Σε κρύβω μέσα μου γιατί δεν θέλω να σε δει κανείς . Στο βυθό μου εκεί κάτω είσαι κρυμμένος και όμως σε βλέπω. Κάθε βράδυ και κάθε πρωί . έρχεσαι στα όνειρα μου και μου μιλάς. Πολλές φορές δεν λες τίποτα , αλλά άλλες φορές λες παραπάνω από όσα μπορείς. όνειρα .. πλάνες.. Στην άλλη άκρη του κόσμου και όμως σε βλέπω. Αυτό δεν είναι παράδεισος ; Ναι είναι . Μην μπερδεύεσαι θα σου πω . Αλλά δεν μπορώ να στο πω. Δυστυχώς κι εγώ είμαι μπερδεμένη . ¨οχι γιατί δεν ξέρω πως νιώθω μέσα σε αυ΄το το παιχνίδι , αλλά γιατί δεν ξέρω αν έκανα το σωστό και έγινα ηφαίστειο που εξεράγει. Τι είναι σωστό και τί όχι ; Δεν ξέρω. Αυτό είναι και η ανάσα στον έρωτα. Βαδίζεις με κλειστά τα μάτια και λες... Θα γίνει το καλύτερο. Θα φανεί . Εγώ περιμένω.. Πάντα σε περιμένω. Εκεί που είσαι να προσέχεις .

εσύ εκεί *

Σήμερα δεν έχω να πω τίποτα.. Θα ρωτίσεις για ποιο λόγο γράφω. Πολλες φορές η σιωπή είναι καλύτερη. Ακόμα κι εκεί ... με καταλαβαίνεις. Θα κάνω βουτιά στη λίμνη της σιωπής λοιπόν. Μπορεί και να σε βρω. Φιλί *

love me if you dare *

Αυτή η ταινία είναι κάτι ανάλογο με τη δική μου πραγματικότητα. Το τέλος της ιδανικό έτσι ώστε ο έρωτας να μην τελειώσει ποτέ και για να μην χάσει ξανά ο ένας τον άλλο. Οι μέρες έχουν όλες το ίδιο χρώμα , βρέχει και έχει υγρασία. Έχω γεμίσει πολλές σελίδες καθώς η ανάγκη μου να του μιλάω αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Δεν ξέρω την κατάληξη αυτής της ιστορίας αλλά επιτέλους πρέπει να υπάρξει κατάληξη. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Μη με ρωτάς ποια κατάληξη θα ήθελα εγώ. Ειλικρινά δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο και για τους δυο μας. Το μόνο που θα ήθελα αυτή τη στιγμή θα ήταν να ακούσω τη φωνή ΄του , να τον ακούσω ευτυχισμένο . Πάντα αυτό ήθελα άλλωστε. Να είναι καλά και ευτυχισμένος. Του αξίζει . Άνοιξα το κουτί με όλες μας τις αναμνήσεις και βρήκα μέσα σε όλα τα χαμένα και κάτι πάρα πολύ τρυφερό. Μια φωτογραφία τόσο παλιά που με έκανε να θυμηθώ πολλές λεπτομέριες. Είδες τι είναι ο χρόνος ; Σε κάνει να ξεχνάς και μετά από καιρό να αναπωλείς τα παλιά. Δεν ξέρω τι μπορώ να πω πάνω σε αυτό. Δεν ξέρω πόσο μεγάλη είναι η επιθυμία μου να τον ακούσω . Δεν μπορώ να την μετρήσω. Από την άλλη φοβάμαι μήπως αυτή τη φορά με την ειλικρίνια μου μετά από τόσα χρόνια καταφέρω να καταστρέψω κάτι δυνατό. Γιατί μπορεί να είναι μια σχέση με την ετικέτα ψεύτικη αλλά είναι κάτι πολύ δυνάτό. Ηδη έχω πει πολλά. ¨οχι δεν κουράστηκα να γράφω , απλώς φοβάμαι . Η γεύση του καπνού είναι διαρκώς στο στόμα μου . So , love me of you dare . Αυτήν την ταινία θα δω και απόψε και θα κάνω μια ευχή ! Κάποια μέρα να δούμε την ταινία αυτή μαζί και να γελάμε.. *

όπου κιαν είσαι ό,τι και αν κάνεις να χαμογελάς , κι εγώ θα είμαι ευτυχισμένη *

Στην άκρη του κόσμου *

Πόσα χρόνια μπορεί κάποιος να έίναι κρυμμένος στην καρδιά σου και να μην μπορείς να τον δείς ; Ξέρεις ; Μάλλον όχι ! Μπορώ να γράφω για πολλές ώρες όμως θα έχανε κάθε αξία το συναίσθημα αυτό και είναι τόσο κρίμα ! Δεν μπορώ να αναπνεύσω , με γεμίζεις τόσο πολύ αν και είσαι τόσο μα τόσο μακρυά μου.. προσπαθώ να φτιάξω τη μορφή σου , αλλά δεν μου είναι τόσο δύσκολο , ξέρω κάθε λεπτομέρεια του προσώπου σου σχεδόν απ' εξω.. μη μιλάς , μη σκέφτεσαι τίποτα. Δεν θέλω. Θέλω μόνο για μια φορά στη ζωή μου να σε ακούσω να λέμε και οι δύο την αλήθεια. μόνο την αλήθεια. Δεν θα γίνει ποτέ το ξέρω .. κι αυτό όχι γιατί δεν ξέρουμε να λέμε αλήθειες ,απλώς γιατί έτσι μεγαλώσαμε , στο ψέμα για να μην πληγωθούμε. Τελικά όμως μετά άπό πάρα πολλά χρόνια και με την υπομονή μου να χάνεται απέναντι στο όμορφο ψέμα που έχουμε χτίσει σου λέω πως πονάει πιο πολύ η ετικέτα που έχουμε βάλει στη σχέση μας . Ετσι είμαστε και οι δύο ευτυχισμένοι. Ε; δεν είμαστε ; Πες μου πως είμαστε , σε ακούω . Γυρνάω πίσω πριν κάποια χρόνια , στάση Μητροπόλεως , κρύο , Δεκέμβρης , μια αγκαλιά για τον αποχαιρετισμό σου και ένα φιλί στο μάγουλο . σε κοιτούσα να ξεμακραίνεις μέχρι που σε έχασα. Γιατί ναι ! πάντα σε χάνω.Ξαφνικά παγώνων την εικόνα και αλλάζω το τέλος του αποχωρισμού αυτόυ.. Κατεβαίνω από το λεωφορείο και σε φωνάζω δυνατά , με ακούς και γυρνάς να με κοιτάξεις.. Θα τρέξω να μπω στην αγκαλιά σου που είναι τόσο ζεστή.. και δεν θα βγω.. Σε χάνω πάλι.. Πάντα σε έχανα και με έχανες. Μιλάω αγανακτησμένα γιατί πνίγηκα πια μέσα στα ίδια μου τα συναισθήματα. Γέμισα , σαν ποτάμι που η στάθμη του νερού του ξεπέρασε τα όρια του . Αν διαβάζεις όλα αυτά τότε σίγουρα θα με σκεφτείς . καμία απόσταση δεν θα με εμποδίσει να σε φέρω και απόψε εδώ.. Καμία, ακούς ; Να προσέχεις *

Θέλω μια μέρα να βρεθώ σε ένα τέτοιο παράθυρο , να το ανοίξω διάπλατα και το θέαμα που θα αντικρύσω να είναι όλες οι στιγμές που πέρασαν στη ζωή μου και με διαμόρφωσαν. Είναι πολλές..άπειρες ε ; Να θυμιθώ όλα όσα ο χρόνος με έκανε να ξεχάσω . Να πω συγγνώμη σε ανθρώπους που πλήγωσα , να πω μια καλημέρα σε εκεινη την κυρία που ποτέ δεν κατάφερα να ξαναδώ στο δρόμο κι όμως μια στιγμή μαζί της μου άλλαξε την τύχη μου για δύο ολόκληρα χρόνια, να ζητήσω πίσω όλα όσα κάποιοι μου πήραν και με άδειασαν , να μάθω τους λόγους που τότε δεν μπόρεσα να το παλέψω και με νίκησε. Να ξαναδώ τα πρόσωπα αγαπημένων ανθρώπων που τώρα πια είναι σκιές , πιο λίγο από σκιές θα έλεγα.. Και δεν με πειράζει που είναι σκιές. να ξαναδώ τον παιδικό μου έρωτα και να ξαναζήσω τη στιγμή που είπα πρώτη φορά " σ αγαπώ " . Πόσο αθώο ήταν , καθαρό , αληθινό , δεν πονούσε , δεν είχε αγκάθια , δεν βάραινε την ψυχή του ,ούτε και τη δικη μου όμως . Είχε χρώμα λευκό και το λέγαμε κάθε λεπτό , χωρίς να ξέρουμε το βάρος που κουβαλάει αυτή η λέξη . Κι όμως τη λέγαμε και ήταν ότι πιο αληθινό και ανάλαφρο. Θέλω να ξαναδώ το μπαμπά μου να με παίρνει αγκαλιά και να με σηκώνει τόοοοοοοοσο ψηλά και να πιστεύω πως ο κόσμος μου ανήκει . Θέλω να ξαναπάω βόλτα με τους παιδικούς μου φίλους , στην παραλία εκείνη.. ήταν κι αυτή δική μας , η παραλία του βασιλιά. Να χορέψουμε με τις ώρες στα κύμματα και να γυρίσουμε σπίτι με τη Νέλη μούσκεμα , και να κλαίμε και να γελάμε μαζί χωρίς να ξέρουμε το λόγο. Θέλω να βρεθώ για μια μέρα στο σχολείο μας , στην τάξη μας και να ζήσω σε μια μέρα όλα τα χρόνια με τους συμμαθητές μου , ανέμελα χρόνια κι όμως για μας τότε ήταν χρόνια με πολλά πρβλήματα.. Που να ήξερα. ; Θέλω να φάω εκείνο το υπέροχο γλυκό τριαντάφυλλο που έκανε η γιαγιά μου ! Θέλω κολυμπήσω σε εκείνη τη θάλασσα που σε μάγευε.. Θέλω να πάρω πίσω τις λέξεις που είχα πεί και να δώσω άλλες . Να βρεθώ σε εκείνη τη μέρα που ήμουν 7 χρόνών και να πέσω με τα αδέρφια μου στο χιόνι και να μην μπορούμε να σηκωθούμε από τα γέλια . Να ξαναζήσω τη γέννηση του ανηψιού μου και την πρώτη μέρα που μου είπε " σ αγαπάω " και ξέρω πόσο αληθινό ήταν. Κι έπειτα και τη γέννηση και του άλλου ανηψιού μου ! Να ξαναζήσω την πρώτη φορά που το έσκασα για να συναντήσω εκείνον που αγάπησα δέκα καλοκαίρια πριν , το φιλί γεμάτο από merenda και τα δάκρυα μου όταν έφυγε . Να μαζέψω κοχύλια και να τα φυλάξω μέχρι το επόμενο καλοκαίρι κάνοντας με έτσι να μικραίνω το χρόνο στο μυαλό μου ! να ξαναδώ τη μαγική εκείνη εμπειρία που απλά μάζεψα τα πράγματα μου κι έφυγα στη Σαντορίνη πριν 2 χειμώνες , μόνη μου , για να ξεχάσω ότι θύμιζε τον πόνο. Να δω ξανά τους ανθρώπους του νησιού που με φιλοξένησαν τόσο ξεχωριστά . Μήπως τελικά οι ζωές μας είναι καλό να προχωράνε χωρίς την παρουσία του παρελθόντος ; Νομίζω πως όχι , είναι καλό να θυμόμαστε από που ξεκινήσαμε και πως προχωράμε.. Να προσπαθούμε να μην κάνουμε τα ίδια λάθη. Θα ηθελα σήμερα κιόλας να βρω αυτό το παράθυρο και να είναι στο Παρίσι , στο όμορφο αυτό σκηνικό.. Θυμάμαι αρκετά , όχι όλα .. Θυμάμαι .. γυρνάω πίσω... Και ξαναρχίζω από την αρχή ! *

Λυδία *

Μεγάλωσα...

Σαν εχθές ήταν που πέρασα την πόρτα του δημοτικού σχολείου .. Αγχος όσο ποτέ. Εκεί ήταν που ένιωθα μεγάλη πια , έτοιμη να μπορέσω να κάνω τα πάντα. Σήμερα κοιτάζοντας το πρόσωπο μου στον καθρέφτη μετράω αρκετά χρόνια πίσω .. Λίγο πριν πάρω το πρώτο μου πτυχίο ως φοιτήτρια νιώθω περίεργα , συγκινούμαι και έπειτα χαμογελάω καθώς ναι !... ασισθάνομαι περήφανη γι αυτό το μικρό μου κατόρθωμα ! Περνάνε τα χρόνια , φεύγουν σαν το νερό μου έλεγαν πάντα. Κάποτε όταν ακόμα πηγαινα σχολείο οι μέρες δεν παιρνούσαν τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα.΄Τώρα οι μέρες κυλάνε σαν ποτάμια που εγώ καλούμαι να κολυμπήσω με τρόπο επιδέξιο. Δεν έχω επιλογές , να πω όχι ή ναι.. Απλά περπατάω σε δρόμους κυριώς άγνωστους για μένα. Πολλές φορές σκέφτομαι πως επέλεξα τον σωστό δρόμο , άλλες φορές πάλι όχι αλλά τελίκά τι είναι σωστό και τι όχι ; Με τα χρόνια μαθαίνεις καλύτερα λένε. Ποιοι λένε ; Εγώ δεν θέλω κανένας να μου λέει , θέλω να παίρνω μόνη μου κάθε απόφαση έτσι ώστε η μόνη υπεύθυνη να είμαι εγώ και σε κάθε λάθος επιλογή να μου λέω ΜΠΡΑΒΟ . Τώρα ξέρεις από ποιον δρόμο να πας . Αισθάνομαι αρκετά έτοιμη να κάνω κι άλλα .. πολλά ! Αισθάνομαι πως καθώς μεγαλώνω γίνομαι καλύτερος άνθρωπος και κυρίως να βλέπω από τα λάθη μου και να μαθαίνω ! *