Γεύση από πικραμύγδαλο. ***

Είναι απόγευμα και ο καιρός είναι θαυμάσιος. Τέτοια ώρα θα χτυπούσε το κινητό μου και στο άσπρο φακελάκι θα έγραφε " Κριτσίνι μου ". Θα πατούσα το πλήκτρο και θα εμφανιζόταν το πάντα μικρό και όμως τόσο περιεκτικό της μήνυμα " έρχομαι και φέρνω γλυκά " . Όχι δεν γιορτάζαμε κάτι , ή μάλλον ίσως και να γιορτάζαμε τις όμορφες μας στιγμές . Αυτές πάντα σου δίνουν ένα λόγο να γιορτάζεις. Αργότερα θα χτυπούσε ξανά το κινητό μου και θα έλεγε " εισερχόμενη κλήση My Brownie " . Η πιο διαπεραστική και ζωηρή φωνή του κόσμου " έεεερχομαι " . Το σπίτι μου γέμιζε σε δευτερόλεπτα. Κάθε απόγευμα και κάθε μέρα που περνούσε ήταν αξεπέραστα όμορφο. Με ρωτούσατε γιατί βγάζω τόσες πολλές φωτογραφίες . Δεν το θέλατε θα έλεγα. Κι όμως εγώ ξέρω πως καταβάθος ξέρατε και οι δυο . Τώρα που πια τα απογεύματα μου είναι γεμάτα από αυτό που λέγεται καθημερινότητα το μόνο που έχει μείνει να μου θυμίζει το γεμάτο σπίτι μου είναι αυτές οι πολλές πολλές φωτογραφίες μας σε όλο τον τοίχο . Όχι κριτσίνι μου δεν κλαίω , είμαι καλά και χαμογελάω. Έτσι δεν υποσχεθήκαμε η μία στην άλλη ; Χαμόγελα πολλά. Μήπως είσαι στην Αφρική και πεινάς ; Κλείνω τα μάτια και σας βλέπω. Εσύ κάπου εδώ να ξαπλώνεις στον καναπέ και να κοιμάσαι , η Νεφέλη μου κάπου εδώ να τριγυρνάει μέσα στο σπίτι μας και να σε κοροϊδεύει γιατί όλη μέρα κοιμάσαι κι εγώ να φτιάχνω καφέ με πολύ γάλα και πολλή ζάχαρη , που θα τον έπινες αμέσως. Θα βάζαμε ταινία αργότερα και μετά θα διαλέγαμε μέρος για να πάμε να πιούμε το αγαπημένο μας μοχίτο.. Θα ετοιμαζόμασταν και σου έφτιαχνα τα μαλλιά σου ! Η Νεφέλη μας θα πείραζε τα βραχιόλια μου και θα τα δοκίμαζε * Αυτό που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω είναι πως μετά από τόσο καιρό , τόσες αναμνήσεις και τόσα κοινά βήματα πάντα είχαμε να λέμε κάτι. Πάντα έχουμε να πούμε τόσα πολλά και είναι όλα τόσο διαφορετικά . Τι μου λείπει τώρα ; Ο καφές μας και τα τσιγάρα μου στον καναπέ μας. Μας... Μας. Δικά μας είναι. Δεν έχω αλλάξει τίποτα μέσα στη φωλιά μου. Είναι όλα ίδια. Για να θυμάστε το δρόμο να γυρίσετε γρήγορα . Σαν πικραμύγδαλο είναι όλα. Όμορφη γεύση που στο τέλος σου αφήνει μια πίκρα έτσι για αλλαγή * Δεν είναι τίποτα ίδιο και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η πόλη είναι το ίδιο όμορφη και εξίσου άδεια. Κάθε μέρα είναι ίδια με τη χθεσινή αλλά παραπάνω ξένη . Έχω τις καλύτερες φίλες που θα μπορούσα. Κάνω σαν μικρό παιδί ; Ίσως , αλλά αυτά ξέρουν καλύτερα τελικά . Ο ήλιος πέφτει. Το σπίτι μας έχει τα ίδια χρώματα , λίγο πιο θαμπά και θολά. Θα δω την ταινία μου και θα κρατήσω τις θέσεις σας κενές. Θα είστε εδώ. Ένα ακόμα απόγευμα με εσάς αγαπημένες μου . Μη ρωτήσεις Κριτσίνι. Ναι..

Μη με ξυπνήσεις από το όνειρο που ζω*

Άφησε με εκεί ακριβώς όπου με βρήκες και μη με πειράξεις. Δεν θα πάρω καθόλου από το χώρο σου και τον αέρα σου. Μη με μετακινήσεις από εκεί που είμαι τώρα. Αν δεν με βλέπεις ακόμα καλύτερα. Καλύτερα και για εσένα και κυρίως για εμένα. Υπόσχομαι να μην μπω ανάμεσα στα όνειρα σου , να μην σε ενοχλήσω ,να μην σε αγγίξω , να μην σε πάρω μακριά από εκεί που σε βρήκα. Δεν ξέρω αν σε βρήκα ή αν σε έχασα , δεν ξέρω καν το όνομα σου . Δεν ξέρω τι είσαι.. Είσαι το χέρι που θα με πάρει μακριά από το μαύρο ή είσαι εκείνο το χέρι που θα με σπρώξει ακόμα πιο πολύ στο βούρκο ; Δεν θα σε πιστέψω , δεν θα ακούσω τη φωνή σου , δεν θα το κάνω γιατί ίσως να με καταστρέψει και θα φταίω εγώ. Μη μου ζητήσεις να χαθώ αν δεν θέλεις γιατί ούτε κι εγώ θέλω . θα μείνω ακίνητη μέσα στον καθρέφτη. Θα παγώσω την εικόνα και θα την κάνω πίνακα. Σαν εκείνους τους μεγάλους και επιβλητικούς πίνακες που δείχνουν για πάντα την ίδια εικόνα . Θα παγώσω κάθε σου κίνηση και κάθε δική μου για να μείνει εκεί χαραγμένη και να μην την χαλάσει καμία λέξη , καμία κίνηση , καμία φωνή και κανένα χέρι. Δεν θα αφήσω τίποτα να το χαλάσει αυτό . Υπόσχομαι. Δεν υπόσχομαι τίποτα που δεν μπορώ να κάνω . Αυτό όμως το μπορώ. Όλα έχουν ένα τέλος και μια αρχή ή μια αρχή και ένα τέλος. Πολλές φορές η αρχή είναι το ίδιο το τέλος και το ανάποδο. Δεν θυμάμαι που είμαι τώρα . Είμαι στην αρχή ή στο τέλος ; Όχι δεν σε ρωτάω γιατί περιμένω μια απάντηση . Σε ρωτάω για να πάρω τη σιωπή σου. Πάντα στις σιωπές έμαθα να βρίσκω όλες τις απαντήσεις που ζητούσα. Θα κοιμηθώ και ίσως σε βρω εκεί. Θα φτιάξω την πιο όμορφη εικόνα και θα την παγώσω απόψε κιόλας. Έτσι δεν θα σε χρειάζομαι γιατί θα σε έχω εκεί. Θα διαλέξω τα πιο όμορφα χρώματα και θα σε βάλω εκεί. Καλημέρα *

Λ.

Πάντα να ξαναρχίζεις *

Πάντα να ξαναρχίζεις από εκεί που είχες πέσει. Πάντα να αφήνεις λίγο χώρο στο παρελθόν , για να περνάει ανάμεσα από το τώρα και να σου θυμίζει τα άσχημα. Πάντα να περιμένεις αυτό το κάτι καλύτερο ακόμα και αν αργεί . Πάντα λένε πως για να αργεί κάτι θα αξίζει. Πάντα όμως καταλήγεις στο συμπέρασμα πως άδικα περίμενες. Πάντα τα παρατάς και ξεσπάς. Πάντα έρχεται μια νέα μέρα , λιγότερο ή περισσότερο φωτεινή. Πάντα θυμάσαι το μαύρο αλλά ζεις με το λευκό. Πάντα μετά την πτώση έρχεται η άνοδος που πιστεύεις πως είναι και η πιο δύσκολη. Πάντα αφήνεις κάτι πίσω σου και συναντάς κάτι άλλο ακριβώς μπροστά σου. Πάντα κλειδώνεις τις αναμνήσεις σου αλλά εκείνες πάντα βρίσκουν τρόπο να γλιστρούν και να έρχονται μπροστά σου ! Πάντα θα θυμάσαι εκείνο το ¨ ποτέ ¨ που σου είπε και σου έκοψε τα φτερά αλλά μετά θα θυμάσαι εκείνο το δικό σου ¨πάντα ¨που είπες φεύγοντας οριστικά και ήταν πιο δυνατό από οτιδήποτε άλλο. Πάντα θα θέλεις το κάτι παραπάνω και πάντα θα χάνεις και το ελάχιστο. Πάντα θα βρίσκεις τρόπους να γελάς μέσα στο κλάμα σου και να κλαις μέσα στο γέλιο σου. Πάντα θα βρίσκεις τρόπους να ξαναρχίζεις από εκεί που είχες πέσει .*

Καλημέρα
Λ.

Άχρηστα ρολόγια .*

Κοιμάσαι για να ονειρευτείς και να ζήσεις.. σου είπε κάποιος. Στην αρχή σου φάνηκε αστείο και κάπως υπερβολικό. Περνώντας οι μέρες και κυρίως οι νύχτες κατάλαβες πόσο πολύ αγγίζει την πραγματικότητά , τη δική σου πραγματικότητα. Κοιμάσαι και εκεί έχεις τη δυνατότητα να βλέπεις ότι σου λείπει και ότι δεν σου λείπει , ότι χρειάζεσαι και ότι όχι , ότι έχει βουλιάξει και ότι ακόμα επιπλέει. Όταν κοιμάσαι μπορείς πραγματικά να ζεις χωρίς συμβιβασμούς και πρέπει. Δεν υπάρχει κανένας να σε περιορίσει . Έχεις χίλια πρόσωπα και κάθε φορά ντύνεσαι με όποιο θέλεις. Ξεχνάς εύκολα , ζωγραφίζεις με ότι χρώμα θέλεις το φόντο σου και επιλέγεις τα πρόσωπα και τις καταστάσεις. Υπάρχει μια μίξη από την πραγματικότητα και την αληθινή επιλογή, από αυτό που θα ήθελες να ζήσεις αλλά δεν μπορείς και από αυτό που ζεις χωρίς να το θέλεις. Είναι η στιγμή που από τη μια θέλεις να σταματήσεις τα ρολόγια σου και από την άλλη να τα κάνεις να δουλέψουν τόσο γρήγορα για να μην προλάβεις να δεις τη ζωή σου να περνάει χωρίς εσένα μέσα. Είναι αυτό που λένε η ζωή μου χωρίς εμένα. Αισθάνεσαι πως θέλεις να κοιμηθείς και να ξεκουράσεις τη σκέψη σου . Κοιμάσαι. Και όταν ξυπνάς αισθάνεσαι πιο κουρασμένη από πριν γιατί εκεί έζησες πραγματικά . Εκεί είδες ότι στερήθηκες πριν και ξύπνησες θέλοντας να ζήσεις ακόμα λίγο. Το αστείο είναι πως έχεις μάθει στον εαυτό σου να ζει σε δυο διαφορετικές ζωές. Ποια είναι η αληθινή και ποια όχι ακόμα δεν ξέρεις , όπως επίσης δεν ξέρεις σε ποια από τις δύο είσαι πιο ευτυχισμένη. Ξυπνάς και κοιτάς το ρολόι σου , δείχνει την ώρα της ζωής σου . Ανοίγεις το παράθυρο και θέλεις να πάρεις καθαρό αέρα. Ξανακοιτάς το ρολόι σου και συνεχίζει να δουλεύει. Ξέρεις πως το παραμύθι αυτό θα σταματήσει κάποια μέρα. Τότε τα ρολόγια σου θα είναι άχρηστα. Οξυγόνο.** Καλημέρα *

Κοντά στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου **

Παιδί ήμουν και κάθε καλοκαίρι έχτιζα κάστρα και παλάτια δίπλα στα κύματα. Με όλη μου την προσοχή ,με όλη μου τη θέληση και την αθωότητα. Ήταν τα πιο όμορφα παλάτια για μένα, τα πιο περίτεχνα. Η θέληση μου τα έκανε τέλεια και μαγικά. Καθώς τα τελείωνα στεκόμουν λίγο πιο πίσω και τα θαύμαζα , τα κοιτούσα , τα φωτογράφιζα στο μυαλό μου. Δεν προλάβαινα να απομακρυνθώ και το κύμα τα είχε γκρεμίσει, τα κατέστρεφε. Δεν απογοητευόμουν , δεν έκλαιγα . Έλεγα πως '' αύριο θα είναι μια νέα μέρα , θα χτίσω άλλο , καλύτερο '' . Και έτσι γινόταν .. Την επόμενη μέρα έχτιζα το νέο μου παλάτι , με την ίδια δύναμη και θέληση και ακόμα παραπάνω. Περάσαν τα καλοκαίρια και οι χειμώνες, και έπειτα πέρασαν και άλλες εποχές , πολλές , μήνες , χρόνια. Η ιστορία έμεινε ίδια. Συνέχισα να χτίζω τα παλάτια μου αλλά αυτή τη φορά στη στεριά . Με δύναμη και με πάθος. Κάθε φορά ήταν μια νέα φορά και δεν με ένοιαξε ποτέ αν θα τα χάσω . Έμαθα πως κάθε φορά που χτίζεις παλάτια το κύμα θα τα παρασύρει , θα τα καταστρέψει και θα τα αφανίσει. Πάντα όμως με έκαιγε το γιατί . Γιατί τα δικά μου παλάτια , που ήταν χτισμένα στη στεριά στο τέλος είχαν την ίδια κατάληξη ; Δεν τα έχτιζα ποτέ διπλά στο κύμα , γιατί ; Ποιος τα γκρέμισε ; Μήπως εσύ ; Μήπως εγώ ; Και αν το έκανες εσύ , γιατί ; Με ποιο δικαίωμα ; Και αν εγώ ; Γιατί ; Με τι καρδιά ; Με τι μυαλό ; Κι έπειτα
έρχεται ο χρόνος . Ο χρόνος , που σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσα παλάτια είχες τη δύναμη και γκρέμισες. Πρέπει να απαντήσεις και δεν ξέρεις . Δεν θυμάσαι. Γιατί ο ίδιος χρόνος που σε ρωτάει σήμερα , ο ίδιος χρόνος σε έκανε να τα ξεχάσεις. Γελάς και έπειτα βουλιάζεις στη σιωπή σου. δεν έχεις και σήμερα καμία απάντηση . Δεν πειράζει , δεν σε πειράζει , συνήθισες και δεν σε αγγίζει πια καμία αδυναμία στο να απαντήσεις. Τρέχεις πίσω , αναζητάς εκείνες τις μέρες που το κουράγιο σου ήταν ανεξάντλητο και ατελείωτο . Μα ήσουν παιδί , δεν ήξερες. Δεν μπορούσες να φανταστείς πως εκείνο που για σένα ήταν τότε ένα παιχνίδι κάποτε θα αποτελούσε το νόημα της ζωής ή μάλλον της δικής σου ζωής. Ψάχνεις στο παλιό σου κουτί , εκεί που κρύβεις τις μνήμες σου , εκεί που ίσως κρύβονται και όλες οι απαντήσεις που ζητάς. Βαθιά κρυμμένες κάτω είναι οι στιγμές εκείνες που ψάχνεις. Παίρνεις στα χέρια σου μερικές φωτογραφίες , τις κοιτάς. Βλέπεις ένα κοριτσάκι ούτε πέντε χρονών. Δεν σε αναγνωρίζεις πια. Χαμογελάς στον φακό και με όλο σου το θαυμασμό δείχνεις το παλάτι σου. Δεν σε ένοιαζε που σε ελάχιστα δευτερόλεπτα αυτό θα είχε γίνει σκέτη άμμος. Τότε συνειδητοποιείς πως η λύση και η απάντηση που καιρό τώρα ψάχνεις είναι τα κύματα. Τα κύματα και όχι η στεριά. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι σου λέω , αλλά ίσως καταλάβεις αύριο. Αύριο που θα έχεις χτίσει ένα νέο παλάτι στα κύματα δίπλα κι έπειτα θα γίνει σκέτη άμμος. Δεν αξίζει να προσπαθείς στη στεριά . Βρήκες την απάντηση. Στη θάλασσα δίπλα θα προσπαθείς από δω και πέρα. Εκεί θα ξαναβρείς όλη σου τη δύναμη, κι αν τα κύματα στο διαλύσουν πάλι ; Μα , αύριο είναι μια νέα μέρα..

Welcome to Neverland... *

Γεμάτες μέρες , γεμάτες από τη δική σου προσπάθεια να μην σκέφτεσαι και να μη σου λείπουν οι αγαπημένες σου στιγμές. Δεν μένει χρόνος λες, κι έτσι θα είσαι καλύτερα . Θα είναι όλα καλύτερα. Περπατάς και κοιτάζεις τους δρόμους ,τους ίδιους δρόμους που μέχρι πριν μερικές μέρες τους περπατούσες και δεν σε ένοιαζε , δεν σου έλειπε κάτι. Οι καταστάσεις λένε δεν αλλάζουν παρά μόνο τα πρόσωπα . Μάλλον έτσι είναι και τώρα. Οι δρόμοι είναι ίδιοι αλλά τα πρόσωπα κάθε λεπτό αλλάζουν. Λες πως είσαι καλά , είσαι καλά με την νέα πραγματικότητα που έχεις χτίσει και ίσως ναι , να είσαι όντως καλύτερα. Γυρνάς στο σπίτι σου και σε ένα σφίξιμο σε κλονίζει από πάνω μέχρι κάτω. Γίνεσαι παιδί και τα μάτια αρχίζουν να περιεργάζονται το ίδιο σου το σπίτι και να μην το αναγνωρίζουν. Κοιτάς με παράπονο και περιμένεις να αρχίσουν να ξετυλίγονται οι στιγμές σου μέσα στο σκοτάδι. Να ακούς τα γέλια και τις φωνές που ναι, είναι εδώ αλλά απουσιάζουν. Να βλέπεις μόνο ότι έχει μείνει από τις προηγούμενες μέρες και τουλάχιστον να μπορείς μέσα από τα πολλά μπουκάλια κρασιού να πιστέψεις στην ομορφιά των ατελείωτων περιπλανήσεων που έκανες. Κάνεις ένα βήμα μπρος και δύο πίσω. Διστάζεις να ανοίξεις την πόρτα πιο πολύ. Τα βλέφαρα σου βάρυναν απότομα, σχεδόν πονάνε. Ένα βάρος αρχίζει και χορεύει μέσα σου. Αισθάνεσαι κουρασμένη αλλά ξέρεις πως έτσι οι μέρες θα είναι πιο μικρές. Νιώθεις περήφανη για τον εαυτό σου που έχεις τόσες δικαιολογίες να λες εσύ η ίδια σε σένα.Να πλάθεις τα δικά σου παραμύθια και να τα έχεις μάθει καλά πια. Είναι τόσα πολλά λοιπόν τα παραμύθια σου και κάθε μέρα διαλέγεις άλλο για να σου πεις. Παρακαλάς να χάσεις τα κλειδιά σου και να μην μπορείς να γυρίσεις πίσω. Να πας κάπου αλλού για απόψε , και για απόψε. Κλείνεις τα μάτια , γυρνάς το κλειδί και σπρώχνεις την πόρτα . Το δυνατό φως σε τρομάζει και θέλεις να κρυφτείς. Κάνεις ένα βήμα πίσω αλλά ξανακοιτάς μπροστά σου και Τώρα τα βλέπεις όλα.. Όλα είναι εδώ και σου μιλάνε. Είναι τόσα πολλά και δεν ξέρεις που να κοιτάξεις πρώτα.Όλες σου οι χαρές και οι λύπες είναι εδώ , απλώνονται στα πόδια σου . Εσύ διαλέγεις πια θα ζήσεις απόψε.Τρέχεις μπροστά της και τα βήματα σου είναι σίγουρα σαν ενός μικρού παιδιού. Κοντοστέκεσαι εκεί , απλώνεις τα χέρια σου να την αγγίξεις και να την πιστέψεις. Ανοίγει , ζει και σου μιλάει. Την πιστεύεις , την κρατάς πια. Ανοίξεις τα φώτα.. Είναι όλα στη θέση τους. Το ρολόι στη θέση του και οι πίνακες το ίδιο. Απορείς τι έζησες. Καλωσόρισες λοιπόν. Εδώ δεν υπάρχουν χάρτες και κλειδιά. Τρέξε να βρεις τον χαμένο εαυτό σου , τον θησαυρό. Δεν θα χαθείς. Καλωσόρισες. ***

Forgot how to cry ..*

Κοιτάζω πίσω μου και βλέπω στιγμές , άλλες να ξεμακραίνουν και άλλες να με πνίγουν καθώς έρχονται απειλητικά επάνω μου . Για κάποιες να πονάω που ξεφεύγουν και για άλλες να χαίρομαι που έχουν γίνει κουκκίδες και σχεδόν δεν φαίνονται. Να προσπαθώ να τις ακολουθήσω και να τρέξω από πίσω τους και μετά να χάνομαι μαζί τους. Να θέλω να τις ξαναζήσω και να μην μπορώ , να μην πρέπει. Να λέω πως είναι καλά εκεί που έχουν πάει και πως για να έφυγαν θα είχαν κάποιο λόγο. Γιατί πάντα υπάρχει κάποιος λόγος που ένα κομμάτι δικό σου φεύγει. Προσπαθώ να μένω αποστασιοποιημένη από τον χρόνο , να μη με αγγίζει αλλά μέσα μου ξέρω πως αυτό είναι αδύνατο. Και ενώ ξέρω πως είναι ακατόρθωτο το προσπαθώ. Προσπαθώ να μένω στο σκοτάδι και να μην το φοβάμαι . Προσπαθώ να θυμάμαι όλα όσα θέλω και όλα όσα με γεμίζουν. Υπάρχουν όμως και μερικά μελανά σημεία στο κουτάκι του μυαλού μου και όταν μένω στο σκοτάδι εμφανίζονται να δώσουν τη δική τους παράσταση. Αρχίζουν και χορεύουν μπροστά μου και μου θυμίζουν όλα όσα με κόπο έχω προσπαθήσει να ξεχάσω. Γιατί και το να ξεχάσεις στιγμές απαιτεί προσπάθεια. Αλλά κάτι μέσα σε όλο αυτόν τον παράλογο χορό είναι που μου δίνει ακόμα δύναμη. Θυμάμαι όλα όσα με έριξαν , με πλήγωσαν , με έκαναν να χάσω την ελπίδα μου για το οτιδήποτε όμορφο λένε πως υπάρχει εκεί έξω και όμως δεν μπορώ να αισθανθώ κανένα δάκρυ να κυλάει στο μάγουλο μου. Απλώς κοιτάζω όλες μου τις χαμένες στιγμές και μένω αμέτοχη. Δεν αντιδρώ , δεν μπορώ , δεν ξέρω πια να κλάψω. Δεν ξέρω πως μπορώ να βγάλω λυγμούς. Ξέχασα ; Δεν θέλω ; Ίσως και όλα μαζί. Μεγαλώνω και μαζί με μένα μεγαλώνει και η απάθεια μου για όλα όσα συμβαίνουν μέσα μου ; Πως γίνεται; Ρωτάω εσένα εκεί στον κόσμο μήπως και ξέρεις εσύ να μου πεις . Εγώ δεν μπορώ να δώσω απάντηση στις δικές μου ερωτήσεις. Αισθάνομαι άδεια εκείνες τις στιγμές και λένε πως ένας άδειος άνθρωπος δεν είναι ευτυχισμένος. Για πες μου λοιπόν εσύ , που ίσως ξέρεις. Καταριέμαι όσους με έκαναν να αδειάσω και μετά το μετανιώνω γιατί για να μου το κάνουν αυτό έδωσα εγώ την άδεια μου . Καταριέμαι και όσους μου πήραν τα δάκρυα μου και δεν έχω πια άλλα , αλλά και πάλι μετά το μετανιώνω. Πως μπορεί να αδειάσει η ψυχή σου και να μην σε αγγίζει πια κανένα συναίσθημα ; Να ήθελες να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους και να αδυνατείς να δώσεις ένα δάκρυ στον εαυτό σου. Να θέλεις να απαλύνεις την αγανάκτηση σου με μια κραυγή και να μην έχεις πια φωνή να βγάλεις. Να παραμένεις μακρυά από εσένα γιατί φοβάσαι ακόμα και να σε ακούσεις. Να σου εξηγήσεις το πως και το γιατί . Να ξέρεις πως όλα θα πάρουν και κάποιον καλύτερο δρόμο γιατί πάντα παίρνουν αλλά ίσως και μη θέλεις τελικά να τον περπατήσεις γιατί θα φοβάσαι .Να έχεις ξεχάσει να αισθάνεσαι και να δίνεις. Να μη θέλεις να δίνεις αλλά και ούτε να παίρνεις. Δεν θέλεις να σκεφτείς άλλο. Είσαι καλά με όλο αυτό το παράλογο θέατρο. Έχεις βρει τον τρόπο να μένεις εκεί , μακρυά και να κοιτάζεις τη ζωή σου να κυλάει. Δεν θέλεις να κλάψεις που είσαι άδεια γιατί ξέρεις πως θα γεμίζεις κάποια μέρα πάλι. Και μετά ίσως πάλι να χαθείς μαζί με τις στιγμές σου. Δικές σου είναι. Θα σπάσεις τη σιωπή σου ξανά, και θα βρεις τρόπο να μάθεις να κλαις για ότι δεν σου αρέσει αλλά και για ότι σου αρέσει. Κοίταξε τον τρελό χορό των χαμένων σου στιγμών άλλο ένα βράδυ. Στεγνά μάτια. Στεγνή φωνή. Στεγνή ψυχή. Ίσως αύριο να βρέξει . *