Παλιά Φωτογραφία *

Και εκεί που ήσουν σίγουρη πως είχες εξαφανίσει και πετάξει τα πάντα από το παρελθόν σου , μια αναζήτηση στον υπολογιστή σου , στα προσωπικά σου αρχεία σου εμφανίζει χωρίς καμία ντροπή όλη σου τη ζωή σε φωτογραφίες. Μια - μια . Από την Αρχή μέχρι και το Τέλος .Από το

''πάντα'' στο ''ποτέ ΄΄, δύο λέξεις που και σε σημάδεψαν και σε έκαναν να μεγαλώσεις. Το νόημα όλων όσων έζησες τότε ήταν βασισμένο πάνω σε αυτές τις δυο λέξεις. Είναι απίστευτο το πόσο έξω μπορείς να πέσεις σε όλα όσα έλεγες. Πεπεισμένη για την πορεία των πραγμάτων και κυρίως για όσα έζησες. Για τα δικά σου συναισθήματα , τα οποία έλεγες πως ποτέ δεν θα αλλάξουν και πως πάντα θα είσαι εκεί , ό,τι και να γίνει. Με αφορμή τα όσα ξέθαψες κάθεσαι και κοιτάς την ιστορία και τα βλέπεις σαν θεατής πια και όχι σαν πρωταγωνιστής. Μερικές στιγμές τις θυμάσαι , αλλά τις περισσότερες αντιλαμβάνεσαι πως όχι απλά τις έχεις ξεχάσει , αλλά ακόμα και τώρα που τις ξαναζείς μέσα από την οθόνη , δεν μπορείς να τις φέρεις μπροστά στα μάτια σου. Δεν είναι τυχαία όλα τα ρητά που έχουν γραφτεί για τον χρόνο. Ο χρόνος τελικά σε γιατρεύει. Σε κάνει να μπορέσεις να σταθείς ξανά από εκεί που είχες αρχίσει. Να δεις πιο καθαρά τα πράγματα. Να ξεχάσεις. Να καταλάβεις τους λόγους για τους οποίους φέρθηκες ''έτσι'' και όχι ''αλλιώς''. Να μεγαλώσεις και να δεις πιο λογικά. Δεν φοβάσαι πια να δεις κατάματα την τότε ζωή σου , απλά δεν μπορείς να την κατανοήσεις. Σα να είσαι αδιάβαστη στο σημερινό μάθημα. Να θέλεις να πάρεις μηδέν γιατί πιστεύεις πως αυτός ο βαθμός αξίζει στο γραπτό σου . Να θέλεις να κλάψεις για όλα όσα έχασες και ταυτόχρονα κέρδισες από τότε αλλά να μην μπορείς. Να μην σου προκαλείται κανένα συναίσθημα πλέον. Και αυτό είναι ίσως το χειρότερο σε μια ταινία. Να μην σου βγάζει το παραμικρό ίχνος συναισθήματος . Να περνάς μια μια τις στιγμές που ήταν πολλές και να μην αντιλαμβάνεσαι τα όσα κοιτάς. Κάπως έτσι είναι μάλλον όταν έρχεσαι μετά από καιρό πρόσωπο με πρόσωπο με αυτό που λες παρελθόν. Η ταινία τελειώνει , τα φώτα σβήνουν και οι τίτλοι του τέλους αρχίζουν να περνούν από μπροστά σου. Βλέπεις το όνομα σου στους πρωταγωνιστές και νομίζεις πως έχει γίνει κάποιο λάθος. Ακούς παράλληλα το τραγούδι να παίζει''θέλω τη μέρα που θα φύγεις '' και τότε είναι που πατάς τρία πλήκτρα. Control+Alt+Delete. Δεν μπορείς ούτε να χειροκροτήσεις. Δεν θυμάσαι . Δεν μπορείς να πας τόσο πίσω. Με ψυχή ανάλαφρη απλά μπαίνεις στην αγκαλιά που τόσο αγαπάς και αποφασίζεις να δεις μια ταινία . Γιατί όλα αρχίζουν από εκεί που είχες σταματήσει.

Λυδία *

Είναι η ζωή μικρές στιγμές *

Κάτι τέτοιες μέρες , μέρες όμορφες , είναι που το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια και από μόνο του με πηγαίνει πίσω , σε άλλες μέρες , μέρες περασμένες και αφημένες στο χρόνο . Είναι οι μέρες εκείνες που μικρές , απλές , καθημερινές στιγμές αρκούσαν για να νιώσω γεμάτη. Μια βόλτα για βάφλες στη θάλασσα , ένα γευστικότατο ποτό από εκείνα τα απαγορευμένα , ξέρετε εσείς , τρία ποτήρια κρασί που το επόμενο πρωί τα έβρισκα πάντα πεταμένα στον κήπο , οι αμέτρητες φωτογραφίες που τραβούσαμε . Όλα αυτά είναι εκείνα που αναπολώ μια μέρα σαν αυτή. Λένε πως η φιλία δεν κοιτά χιλιομετρικές αποστάσεις και έτσι είναι . Δεν άλλαξε τίποτα . Ούτε καν τα μικροαντικείμενα που έμειναν πίσω για να θυμίζουν την παρουσία σας. Κάθομαι και συνειδητοποιώ όμως πως το μόνο που μου έχει λείψει είναι αυτά τα μικρά και ασήμαντα . Είναι απίστευτο αν το σκεφτείς , το μέρος , ο χώρος , το τοπίο , ο ήλιος , ο ουρανός και οι ημερομηνίες είναι ίδιες. Τα μόνα που αλλάζουν είναι τα πρόσωπα και η χρονολογία. Είναι όμορφο να θυμάσαι , μπορείς και ξαναζείς στιγμές που ίσως για κάποιους να παραμένουν παγωμένες. Θα πιω σήμερα σε Εκείνες τις μέρες και σε αυτές που Έρχονται *

Με νοσταλγία *
Λυδία **

Ένα παιδί , μετράει τα άστρα **

Πόσες φορές προσπάθησες να μετρήσεις τα αστέρια ; Πόσες φορές απογοητεύτηκες και τα παράτησες ; Πόσες φορές πάλι ξεκίνησες από την αρχή και κατέληξες στο ίδιο αποτέλεσμα ; Πολλές, είμαι σίγουρη. Η λάμψη τους , σε θαμπώνει και σε κάνει να θέλεις ξανά και ξανά να τα μετρήσεις. Σκέφτηκες ποτέ όμως , για ποιο λόγο θα ένιωθες ικανοποιημένος με το να τα μετρήσεις; Τι θα άλλαζε , αν κατάφερνες να βρεις τον αριθμό τους ; Μάλλον η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια , που θέλει να τα μαθαίνει όλα και να έχει άποψη για τα πάντα.Αυτό το μυστήριο όμως είναι που σε κρατάει και θέλεις να βρεις την απάντηση.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Το άγνωστο σε κρατάει εγκλωβισμένο στα δεσμά του και εσύ θέλεις απεγνωσμένα να το ανακαλύψεις. Να μη σου βγαίνουν οι υπολογισμοί και να αρχίζεις ξανά από την αρχή να μετράς. Σε γοητεύει. Πες μου λοιπόν, αν είχες να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο δρόμους, έναν ήδη γνωστό σε σένα και σε έναν που δεν έχεις περπατήσει ποτέ ξανά , ποιον θα διάλεγες ; Θα μου πεις , αυτό είναι καθαρά θέμα υποκειμενικό . Θα σου πω , πως η ζωή έχει δείξει με βεβαιότητα πως οι άνθρωποι έλκονται από το ανεξερεύνητο και το άγνωστο. Πάντα ενθουσιάζονται από το αβέβαιο , αλλά συνήθως επιλέγουν το ήδη οικείο σε αυτούς. Θεωρώ πως αν θέλεις να μάθεις καλύτερα αυτό που λέγεται ζωή , είναι προτιμότερο να επιλέξεις το άγνωστο μονοπάτι. Τη λέξη μονοπάτι μπορείς να την αντικαταστήσεις με όποια άλλη λέξη θέλεις .

Για να γίνω πιο σαφής , επέλεξε να ζήσεις με έναν άνθρωπο παντελώς διαφορετικό από εσένα. Με έναν άγνωστο και ξένο , για εσένα. Θα ανακαλύψεις τεράστιο ενδιαφέρον σε αυτό το ''ταξίδι '' . Σε αυτή την άγνωστη χώρα , θα θέλεις να βρίσκεις κάθε φορά και κάτι άλλο. Θα θέλεις να τα μάθεις και να τα γνωρίσεις όλα . Και όσο αυτό δεν θα είναι εφικτό , εσύ θα θέλεις ακόμα πιο έντονα να προσπαθείς. Η μαγεία του να μην ξέρεις που πας , αλλά ταυτόχρονα να μπορείς να περπατάς στο σκοτάδι θα σε κάνει να μάθεις και άλλες πτυχές, δικές σου . Όσο δεν θα μπορείς να φτάσεις στο τέρμα , τόσο θα μαζεύεις δυνάμεις για να συνεχίζεις. Αυτό είναι που σε κρατάει αιχμάλωτο άλλωστε.

Είναι τόσο όμορφο να βλέπεις το δικό σου κομμάτι να ενώνεται με το κομμάτι κάποιου άλλου , που είναι και ίσως παραμείνει ένας ξένος για εσένα. Να βλέπεις δύο κόσμους τόσο ανόμοιους μεταξύ τους , να προσπαθούν να δέσουν και να βαδίσουν μαζί σε μια κοινή πορεία. Τόσο όμορφο , το να βλέπεις τα κενά σου να γεμίζουν με κάτι τόσο ξένο για σένα . Να σε συμπληρώνει εκείνο που μέχρι εχθές θεωρούσες αδιανόητο. Να επιλέγεις εκείνο που πάντα θεωρούσες αποτυχημένο . Και να προσπαθείς κάθε βράδυ να μετρήσεις τα αμέτρητα αστέρια ενός ξένου ουρανού και ας ξέρεις πως και το επόμενο βράδυ θα είσαι πάλι στην ίδια θέση να κάνεις ακριβώς το ίδιο. Το ακατόρθωτο , αυτό σε κάνει να προσπαθείς και ας μην ξέρεις που θα σε βγάλει . **

Crash test **

Όπως λέει και το τραγούδι , "παίρνω απόσταση από το χθες να έρθουν κι άλλες εποχές".Πλέον δεν τρομάζω να πω πως έμεινα πολύ καιρό πίσω , να προσπαθώ να μαζέψω όλα τα κομμάτια , ένα προς ένα και να τα κολλήσω. Δεν θα πω πως τα κατάφερα , γιατί ξέρεις καλύτερα από εμένα πως αν σπάσει το γυαλί , ναι , κολλάει , αλλά πάντα μα πάντα θα λείπει ένα κομμάτι μικρό που θα καθιστά αλλοιωμένο το αρχικό δείγμα. Θα σου πω όμως πως έχω πολλά σπασμένα μικρά κομμάτια και αυτό με κάνει να αισθάνομαι δυνατή. Θυμάμαι όλα τα σπασμένα σημεία , ένα ένα . Κάθε ράγισμα και μια ιστορία ,κάθε προσπάθεια να τα κολλήσω αποτυχημένη και όμως μέσα μου ξέρω πως έτσι είναι καλύτερα . Καλύτερα , γιατί κάθε φορά που κοιτάω τα σπασμένα , θυμάμαι τα λάθη μου , όχι των άλλων , τα δικά μου και κατά αυτόν τον τρόπο προσπαθώ να αποφεύγω τις ίδιες διαδρομές.

Δεν ξέρω αν είναι δώρο ή κατάρα η καλή μνήμη που με χαρακτηρίζει , ακόμα το μελετάω και δεν έχω κατασταλάξει . Μερικές φορές χαίρομαι διότι βρίσκω πολύ εύκολα το δρόμο να γυρίσω πίσω με το μυαλό μου και κατά έναν τρόπο να ξαναζήσω στιγμές που κάποτε με έκαναν πραγματικά ευτυχισμένη . Υπάρχουν όμως και φορές στις οποίες το μυαλό μου βρίσκει το ίδιο εύκολα το δρόμο για να τρέξει σε αναμνήσεις άσχημες και ψυχοφθόρες. Δεν είναι τόσο απλό να πω " σταμάτα " και να σταματήσει. Δεν μπορώ να του κλείσω το δρόμο . Λένε πως το παρελθόν αποτελεί το μονοπάτι για το μέλλον. Γιατί όμως ; Αν το παρελθόν σε έχει πληγώσει πως σε βοηθάει να πας σε ένα καλύτερο αύριο ; Είχα αυτήν την συζήτηση με έναν αγαπημένο άνθρωπο και τελικά κατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα με το σπασμένο γυαλί. Αν σε πλήγωσε το παρελθόν και τα δικά σου λάθη , τότε μπορείς να πας παρακάτω με μεγαλύτερη σιγουριά γιατί θα θυμάσαι , γιατί πρέπει να θυμάσαι όλα όσα σε απομάκρυναν από το χθες.

Θα διαφωνήσω με τη φράση που πρόσφατα διάβασα " πως ό,τι έχει φύγει από εσένα απλώς δεν άξιζε να είναι δίπλα σου" . Μπορεί εσύ ο ίδιος να μην είχες τη δύναμη να το κρατήσεις , να μην είχες τη θέληση ή και την εμπειρία στο να αποτρέψεις δικές σου λανθασμένες κινήσεις που απομάκρυναν μια για πάντα το χθες. Θα συμφωνήσω όμως με την απορία πολλών ανθρώπων για το εάν είναι επιτρεπτό και λογικό να προχωράς στην παρακάτω λευκή σελίδα και ενώ τη γράφεις , να έρχονται ''λέξεις'' και ''εικόνες'' από την πίσω σελίδα που είναι ήδη γραμμένη και να σε δυσκολεύουν να γράψεις την επόμενη ''πρόταση'' σου. Ναι , είναι λογικό. Είναι λογικό να υπάρχουν και στιγμές που θα σε γυρίσουν πίσω. Μπορεί να είναι ένα τραγούδι ή μια φωτογραφία ή ακόμα και μια κόκκινη ομπρέλα που θα δεις στο δρόμο.

Πως καταλαβαίνεις όμως ότι η ''σελίδα'' που γράφεις δεν κινδυνεύει να ''μουτζουρωθεί'' από την προηγούμενη ; Αυτό είναι το πιο εύκολο απ' όλα . Δοκιμάζεις τα όρια σου , ίσως και τη δύναμή σου . Παίρνεις την απόφαση μια μέρα που βρέχει , να κρατήσεις μια ίδια κόκκινη ομπρέλα , να κρατήσεις στα χέρια σου το μοναδικό αντικείμενο που κράτησες από το παρελθόν σου , να βάλεις στα ακουστικά το τραγούδι που σε γυρνάει έτσι κι αλλιώς στο χθες , να μαζέψεις όλες τις αναμνήσεις σου και να περπατήσεις στους ίδιους δρόμους που κάποτε τους περπατούσες κρατώντας ένα ξένο για εσένα πλέον χέρι . Όχι δεν σε κοροϊδεύω. Κοντεύεις να τελειώσεις το τεστ που έβαλες μόνη σου στον εαυτό σου. Καταλαβαίνεις ότι έχεις πάρει άριστα! Πως ; Όταν στο τέλος του ίδιου δρόμου σε περιμένει το αύριο κι εσύ το αρπάξεις με σιγουριά από το χέρι . Όταν καταλάβεις πως από δω και μέχρι το αύριο περπατάς μαζί του και απλώς έχεις γυρίζει σελίδα. Όταν θα πάρεις μια νέα ομπρέλα , πολύχρωμη , με πολλά αστέρια επάνω της και όταν πετάξεις τα ακουστικά , για να ακούς μόνο αυτά που έχει να σου πει το αύριο. Όταν στα χέρια σου θα κρατάς δυο άλλα χέρια και όχι ένα άψυχο αντικείμενο . Όταν θα πάψεις να αναρωτιέσαι τι ήταν εκείνο που σε έδιωξε μακριά και το μόνο που θα σε νοιάζει είναι ποια λέξη θα βρεις που να μη μοιάζει με καμία άλλη για να γράψεις. Το χθες περνάει μπροστά από τα μάτια σου κι εσύ του κλείνεις το μάτι και του χαμογελάς. Και απλά δεν σε νοιάζει γιατί το παρακάτω... έχει την αγωνία , ενώ το χθες έχει το τέλος ήδη γραμμένο. ***

Πρωταγωνιστές και Κομπάρσοι *

Πάει καιρός από την τελευταία μέρα που ακούμπησα τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο με σκοπό να γράψω . Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είχα συναισθήματα τα οποία θα μπορούσα να αποδώσω με λόγια στην οθόνη , αλλά υπάρχουν και φορές τις οποίες τις κρατάς για εσένα. Θα έλεγα πως μέσα σε αυτό το διάστημα ένιωσα πολλά και διαφορετικά συναισθήματα , λίγο απ' όλα που λένε.

Σε αυτό το λίγο απ ' όλα λοιπόν υπήρξε και ο πρωταγωνιστής. Σε μια παράσταση ο πρώτος ρόλος είναι και αυτός που συνήθως προκαλεί τα διάφορα συναισθήματα. Λένε πως πρωταγωνιστής στη ζωή μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Δεν συμφωνώ απόλυτα. Υπάρχουν φορές που θέλεις να κάνεις πίσω και την παράσταση να κλέψει κάποιος άλλος , να κάνεις πέρα το ''εγώ '' σου και να δεις το ''εμείς'' να διαδραματίζεται και να εξελίσσεται στα δύο σου μάτια μπροστά. Υπάρχουν στιγμές που ο πρώτος ρόλος σου προκαλεί μια έντονη επιθυμία για έρωτα ,κλάμα , ίσως θλίψη , θυμό , απόρριψη , απογοήτευση , οργή ,φόβο, γαλήνη , δύναμη , αποστροφή ακόμα και αγάπη. Χορός συναισθημάτων . Τα βλέπεις να ξετυλίγονται και να παίρνουν χρώμα και διάσταση. Έρχεσαι αντιμέτωπος με όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα φορτία και προσπαθείς να τα βάλεις σε σειρά. Δεν μπορείς όμως και γι' αυτό λέγεσαι άνθρωπος. Αν ήξερες να τα ρυθμίσεις και να τα τακτοποιήσεις όλα δεν θα είχε κανένα νόημα.

Γιατί την ίδια στιγμή που αναζητάς τη μια και μοναδική αγκαλιά , την ίδια στιγμή θέλεις να τρέξεις χιλιόμετρα μακριά. Την ίδια στιγμή που θέλεις να χαμογελάσεις , έρχονται δάκρυα και σε πνίγουν. Το λεπτό που η ψυχή σου γαληνεύει , μια πέτρα έρχεται να ταράξει τα νερά σου . Τη μέρα που διάλεξες για να πλησιάσεις το χέρι σου στο δικό του , εκείνος το τράβηξε και τη μέρα που στο άπλωσε , εσύ δεν το είδες καν. Εκείνο το βράδυ που θέλησες να μείνεις ξύπνια και να τον κοιτάς να κοιμάται , εκείνος σου γύρισε πλάτη. Τη μέρα που θέλησες να μείνεις μόνη σου , εκείνος σε ζητούσε απεγνωσμένα.

Και κάπως έτσι προχωράει η παράσταση. Με τα συνεχόμενα και διαφορετικά ''θέλω'' , που εσύ προσπαθείς να βάλεις σε μια σειρά και απλώς κάθε βράδυ καταλήγεις στο συμπέρασμα πως δεν θα τα καταφέρεις ποτέ , αλλά δεν λυπάσαι γι ' αυτό. Αυτό είναι η μαγεία σου μάθανε. Τη στιγμή που τα θέλεις όλα , δεν έχεις τίποτα . Φοβάσαι να πεις λέξεις , να δείξεις τι νιώθεις , να καταλάβεις τι θέλεις , να ακούσεις τι έχει να σου πει και να κρύψεις όλα όσα θα σε προδώσουν.

Τελικά όμως δεν καταφέρνεις τίποτα από όλα αυτά. Δίνεις πάντα όσα δεν έχεις, λες πάντα όσα δεν πρέπει , δείχνεις όσα κρύβεις , μαθαίνεις τι θέλεις , ακούς όσα έχει να πει και αποκαλύπτεις όσα θέλεις να φυλάξεις , μα όλα τα κάνεις στην λάθος στιγμή. Μετανιώνεις , αλλά μετά καταλαβαίνεις πως είναι το μόνο που έχει νόημα σε αυτή τη ζωή. Να κάνεις λάθη. Να το παίζεις χαλαρή και να φοβάσαι να ζήσεις αλλά να θέλεις με όλη σου τη δύναμη να το κάνεις και ας πέσεις ξανά στην ίδια παγίδα. Αυτό είναι άλλωστε και το ζητούμενο.

Κλείνω τα μάτια και χαμογελάω. Δεν ξέρω τι έρχεται αλλά θέλω να δω αυτήν την παράσταση να παίζεται και απόψε με θεατή εμένα και πρωταγωνιστή κάποιον άλλον. Και όταν η αυλαία πέσει θα σηκωθώ και θα χειροκροτήσω με όλη μου τη δύναμη , περήφανη που έζησα μέσα από λάθη ,φόβο , σιωπή , θυμό, έρωτα, δάκρυα και αγάπη.*

Βρέχει , Καλό ξημέρωμα *

Προσοχή ... Εύθραυστον..

Παραμιλάω και λέω από μέσα μου ξανά και ξανά την ίδια φράση. "Θα σπάσω πάλι" . Το λέω και το ξαναλέω θέλοντας να με κάνω να το ακούσω. Δεν ξέρω αν θα το πιστέψω, αν θέλω να το πιστέψω αλλά το σίγουρο είναι πως θέλω να το ακούσω και εφόσον δεν έχω κάποιον άλλον να μου το πει το λέω μόνη μου. Λένε να ζεις τη στιγμή και τον τελευταίο καιρό μετά από πολλές ελεύθερες πτώσεις το ακολουθώ και η ίδια. Ζω τη στιγμή . Μα είμαι άνθρωπος και οι άνθρωποι πλέον ζουν μέσα από τα όνειρά τους και μόνο. Για ποια πραγματικότητα μου μιλάς εσύ ; Και στην τελική ποιος είναι εκείνος που θα μου βάλει ταμπέλα STOP στα δικά μου όνειρα ; Τα όνειρα μου είναι δικά μου και δεν τα αγγίζει κανένα χέρι , ούτε καν το δικό σου. Δεν είμαι επιθετική , ούτε καν μελαγχολική , είμαι εγώ. Και αν αυτό σε ενοχλεί γύρνα την πλάτη και φύγε. Ξέρω τις κινήσεις πια , είναι γνωστές. Ξέρω και τον θόρυβο που κάνει η πόρτα όταν κλείνει , ακόμα και το φως όταν σβήνει κάνει ένα κλικ πολύ τρομακτικό , δυνατό . Τόσο δυνατό που με πιάνει πονοκέφαλος. Ρωτάω διαρκώς τον εαυτό μου τι νιώθω . Δηλαδή έτσι είναι όταν μεγαλώνεις ; Σταματάς να καταλαβαίνεις πως νιώθεις και θέλεις διαρκώς έτοιμη την απάντηση ; Έχεις διαρκώς κάτι μέσα σου και προσπαθείς να το ερμηνεύσεις ; Είναι βαρετό και με κουράζει. Κάποιος από το μακρινό παρελθόν πάντα μου έλεγε " Κατέβα από το ροζ σύννεφο , θα πέσεις και πονάει. " . Και τι ; Και τι που έπεσα ; Δεν ξανασηκώθηκα ; Και δεν ξαναέπεσα ; Και τι ; Ήταν πιο έξυπνος αυτός ; Γιατί ; Γιατί δεν έκανε όνειρα ; Και τι κατάλαβε ; Το θέμα δεν είναι να μην κάνω εγώ όνειρα , έτσι κι αλλιώς ξέχασα πως γίνονται . Το θέμα είναι να μην μου τα πειράξει κανείς . Αλλά πως ; Πως να μου τα πειράξει όταν έχουν κρυφτεί όλες οι κλωστές και οι βελόνες και δεν φτιάχνεται κανένα όνειρο πια ; Σπάνε αμέσως όλες οι προσπάθειές . Όσες ταμπέλες και να βάλω , σπάνε. Πόσες πιθανότητες έχω να ξανακάνω όνειρα ; Και πόσες από αυτές τις φορές ξέρω πως τα όνειρα μου θα βγούνε ; Και κάτι άλλο . Αν κάνεις ένα όνειρο και αυτό βγει αλλά μετά δεν το θέλεις πια , μάλλον γιατί δεν σου αρέσει. Τι κάνεις εκεί ; Φεύγεις ; Πως ; Φοβάσαι να κάνεις μπρος γιατί σε τρομάζει το άγνωστο. Φοβάσαι να κάνεις πίσω γιατί δεν σε γεμίζει το κενό. Μένεις σταθερός στο ίδιο βήμα και κουράζεσαι , βαριέσαι. Θέλεις να κάνεις όνειρα και δεν θυμάσαι. Θέλεις και όμως υπάρχει εκείνος ο παράγοντας που κατά καιρούς αλλάζει μορφή και πρόσωπο και σου λέει " μη ζεις με όνειρα γιατί αυτά φεύγουν". Και με ποιο δικαίωμα εγώ τα αφήνω να φύγουν ; Με ποιο δικαίωμα τα παίρνεις κι εσύ ; Σου λέω λοιπόν πως αν σήμερα θυμηθώ να κάνω ξανά ένα όνειρο , μια σκέψη τρελή , αυτή θα είναι δική μου και δεν θα αφήσω τα δικά σου χέρια να τη χαλάσουν. Μπορεί να σπάσει πάλι , αλλά άσε με να ξέρω πως αυτή τη φορά θα το σπάσουν τα δικά μου χέρια και όχι τα δικά σου. Καλό ξημέρωμα. *

Άσπρο - Μαύρο και ΓΚΡΙ *

Μια ακόμα μέρα στο τέλος της και εγώ πάλι με αυτό το συναίσθημα της απορίας και του κενού. Όχι , δεν έγινε κάτι άλλο από τα τόσα μικρά ή μεγάλα που συμβαίνουν κάθε μέρα , απλώς δεν έγινε τίποτα. Τίποτα για να βγω από τον φαύλο κύκλο που κάθε μέρα γυρνάω. Μια μαύρη τρύπα και μέσα της το απόλυτο κενό. Το παράξενο στην όλη υπόθεση είναι πως ενώ θέλω να βγω από εκεί που άλλοι με πέταξαν δεν μπορώ . Δεν θυμάμαι από που μπήκα. Πιάνω τον εαυτό μου να παίζει πάλι εκείνο το παιχνίδι με τους ανθρώπους και τα πρόσωπά τους. Δεν έχει κανόνες αυτό το παιχνίδι. Έχει μόνο έναν και βασικό. Κοιτάς τους ανθρώπους γύρω σου και προσπαθείς να καταλάβεις πως νιώθουν και τι νιώθουν . Τελευταία όμως το παιχνίδι άλλαξε. Κοιτάς τους ανθρώπους και προσπαθείς να καταλάβεις ΑΝ νιώθουν . Δεν έχω καταλάβει τι είναι προτιμότερο . Να νιώθεις άσχημα για κάτι ή να μη νιώθεις τίποτα ; Το μόνο σίγουρο είναι πως πολλοί από μας εκεί έξω θέλουμε να χαμογελάσουμε αλλά δεν μπορούμε. Είτε γιατί οι ίδιοι δεν θέλουμε , είτε γιατί κάποιοι άλλοι μας επιβάλλουν την μονοχρωμία στο πρόσωπό μας. Σε μια χώρα που δυστυχώς ολοένα και πιο πολύ σε σπρώχνει στη φυγή ,να προσπαθείς να βρεις ένα λόγο μονάχα για να χαμογελάσεις. Κάποιος κάποτε μου είχε πει πως στη ζωή μου θα συναντάω ανθρώπους που θα θέλουν να με αλλάξουν και να με κατευθύνουν . Δεν ξέρω αν θέλω να το πιστέψω. Δεν ξέρω αν θέλω εγώ η ίδια να αλλάξω. Από τι να απαλλαγώ ; Από μένα ; Και που να πάω ; Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές δεν μπορώ να βγάλω άκρη με μένα , με το τι θέλω και με το που πηγαίνω. Πιο παλιά τουλάχιστον το παιχνίδι αυτό είχε μια εναλλαγή και ένα άλλο ενδιαφέρον. Έβλεπα διαφορετικά πρόσωπα διαρκώς. Σήμερα είναι κουραστικό και ψυχοφθόρο. Τα πρόσωπα είναι ίδια. Αλλάζουν τα μάτια , τα ρούχα και το φύλο. Δεν θέλω να βλέπω άλλο τέτοια πρόσωπα. Δεν θέλω να μας αλλάζουν . Θέλω να μπορώ ξανά να παίξω και να βρίσκω κι εγώ λόγους για να ελπίζω στο καλύτερο που σίγουρα υπάρχει. Δεν θέλω να είναι άλλο γκρι. Προτιμώ το λευκό και το μαύρο. Μια έντονη εναλλαγή . Δεν είναι μιζέρια . Είναι απόγνωση. Είναι η θέληση για μια ανάσα που μου στερούν . Δεν ξέρω ποιος και δεν θέλω να μάθω. Θέλω απλώς να γίνω πάλι παιδί και να παίξω. Θέλω να μπορώ .

Καλό ξημέρωμα.

Λυδία *

Αντέχει ακόμα μια κλωστή **

Λένε ότι πολλές φορές πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Άλλες φορές πάλι λένε πως ένας ολόκληρος ωκεανός ξετυλίγεται μπροστά μας και μπορούμε να κολυμπάμε με επιδέξιο τρόπο. Τι συμβαίνει λοιπόν ; Δεν έχω απάντηση να σου δώσω ούτε αυτή τη φορά ή ίσως να μην θέλω να σου απαντήσω. Αυτή τη φορά θα έχεις τη δική μου σιωπή, από δική μου επιλογή. Δεν είναι ότι δεν έχω λέξεις να πω , απλώς αδυνατώ να τις προφέρω. Εσύ ονόμασέ το φόβο , δικό μου φόβο. Δεν φοβάμαι το σκοτάδι , ούτε τα ύψη ,ούτε καν εσένα. Ο εχθρός μου είμαι εγώ. Τα δικά μου μάτια και τα δικά μου χείλη φοβάμαι. Τις δικές μου λέξεις και φωνές. Θα μου πεις γιατί και σε αυτή την ερώτηση έχω απάντηση. Φοβάμαι την αγάπη και τον θόρυβο που κάνει όταν έρχεται και όταν φεύγει. Φοβάμαι τον έρωτα και τα βέλη του . Σε στοχεύουν χωρίς δισταγμό και χωρίς καμία δεύτερη σκέψη. Είναι τόσο περίεργο το συναίσθημα αυτό γιατί την ίδια στιγμή που σου δίνει δύναμη και σε κάνει να χαμογελάς , εκείνη την ίδια στιγμή θα σε αφήσει χωρίς τύψεις στο πάτωμα να σπαράζεις. Μα όλη η μαγεία είναι εκεί. Δεν φοβάμαι να το νιώσω ξανά αλλά φοβάμαι να το δω να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Περπατώ σε μια κλωστή έτοιμη να σπάσει και να βρεθώ , δεν ξέρω που θα βρεθώ αλήθεια. Ίσως τελικά αυτός να είναι ο φόβος μου.

Κάθε φορά που δίνω ένα μου κομμάτι κάτι χάνω . Αυτό θα είναι είτε μικρό . είτε μεγάλο . Δεν με τρομάζει μην χάσω το κομμάτι αυτό. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο είναι δικό σου . Σκόρπισα πολλά ακόμα κομμάτια μου και ξέρω πως όταν χάνεις ένα , κάπου παρακάτω θα βρεις το ίδιο ή έστω κάποιο να του μοιάζει. Σε μια κλωστή που περπατάς και προσπαθείς να ισορροπήσεις λοιπόν , μετράς τις λέξεις και τις συλλαβές σου .Δεν το κάνεις από ανάγκη αλλά γιατί έτσι πιστεύεις πως θα παρατείνεις το χρόνο σου εκεί πάνω και η πτώση σου θα είναι πιο ομαλή. Πως ξέρω ότι θα έρθει η πτώση ; Αυτό μου έμαθε η ζωή μέχρι τώρα . Ανεβαίνεις με φόρα για να πέσεις και ξανά από την αρχή. Αυτό είναι όμορφο τελικά , γιατί είναι το ταξίδι που μετράει και όχι ο προορισμός. Μετράς το χρόνο μου πάνω στην κλωστή και ξέρεις ότι θέλω να τα πάω καλά . Ακροβατώ και ισορροπώ για να παιχτεί και αυτή η παρτίδα. Ξαφνικά έπαψα να φοβάμαι τόσο. Καλημέρα**

Λυδία *

Γεύση από πικραμύγδαλο. ***

Είναι απόγευμα και ο καιρός είναι θαυμάσιος. Τέτοια ώρα θα χτυπούσε το κινητό μου και στο άσπρο φακελάκι θα έγραφε " Κριτσίνι μου ". Θα πατούσα το πλήκτρο και θα εμφανιζόταν το πάντα μικρό και όμως τόσο περιεκτικό της μήνυμα " έρχομαι και φέρνω γλυκά " . Όχι δεν γιορτάζαμε κάτι , ή μάλλον ίσως και να γιορτάζαμε τις όμορφες μας στιγμές . Αυτές πάντα σου δίνουν ένα λόγο να γιορτάζεις. Αργότερα θα χτυπούσε ξανά το κινητό μου και θα έλεγε " εισερχόμενη κλήση My Brownie " . Η πιο διαπεραστική και ζωηρή φωνή του κόσμου " έεεερχομαι " . Το σπίτι μου γέμιζε σε δευτερόλεπτα. Κάθε απόγευμα και κάθε μέρα που περνούσε ήταν αξεπέραστα όμορφο. Με ρωτούσατε γιατί βγάζω τόσες πολλές φωτογραφίες . Δεν το θέλατε θα έλεγα. Κι όμως εγώ ξέρω πως καταβάθος ξέρατε και οι δυο . Τώρα που πια τα απογεύματα μου είναι γεμάτα από αυτό που λέγεται καθημερινότητα το μόνο που έχει μείνει να μου θυμίζει το γεμάτο σπίτι μου είναι αυτές οι πολλές πολλές φωτογραφίες μας σε όλο τον τοίχο . Όχι κριτσίνι μου δεν κλαίω , είμαι καλά και χαμογελάω. Έτσι δεν υποσχεθήκαμε η μία στην άλλη ; Χαμόγελα πολλά. Μήπως είσαι στην Αφρική και πεινάς ; Κλείνω τα μάτια και σας βλέπω. Εσύ κάπου εδώ να ξαπλώνεις στον καναπέ και να κοιμάσαι , η Νεφέλη μου κάπου εδώ να τριγυρνάει μέσα στο σπίτι μας και να σε κοροϊδεύει γιατί όλη μέρα κοιμάσαι κι εγώ να φτιάχνω καφέ με πολύ γάλα και πολλή ζάχαρη , που θα τον έπινες αμέσως. Θα βάζαμε ταινία αργότερα και μετά θα διαλέγαμε μέρος για να πάμε να πιούμε το αγαπημένο μας μοχίτο.. Θα ετοιμαζόμασταν και σου έφτιαχνα τα μαλλιά σου ! Η Νεφέλη μας θα πείραζε τα βραχιόλια μου και θα τα δοκίμαζε * Αυτό που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω είναι πως μετά από τόσο καιρό , τόσες αναμνήσεις και τόσα κοινά βήματα πάντα είχαμε να λέμε κάτι. Πάντα έχουμε να πούμε τόσα πολλά και είναι όλα τόσο διαφορετικά . Τι μου λείπει τώρα ; Ο καφές μας και τα τσιγάρα μου στον καναπέ μας. Μας... Μας. Δικά μας είναι. Δεν έχω αλλάξει τίποτα μέσα στη φωλιά μου. Είναι όλα ίδια. Για να θυμάστε το δρόμο να γυρίσετε γρήγορα . Σαν πικραμύγδαλο είναι όλα. Όμορφη γεύση που στο τέλος σου αφήνει μια πίκρα έτσι για αλλαγή * Δεν είναι τίποτα ίδιο και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η πόλη είναι το ίδιο όμορφη και εξίσου άδεια. Κάθε μέρα είναι ίδια με τη χθεσινή αλλά παραπάνω ξένη . Έχω τις καλύτερες φίλες που θα μπορούσα. Κάνω σαν μικρό παιδί ; Ίσως , αλλά αυτά ξέρουν καλύτερα τελικά . Ο ήλιος πέφτει. Το σπίτι μας έχει τα ίδια χρώματα , λίγο πιο θαμπά και θολά. Θα δω την ταινία μου και θα κρατήσω τις θέσεις σας κενές. Θα είστε εδώ. Ένα ακόμα απόγευμα με εσάς αγαπημένες μου . Μη ρωτήσεις Κριτσίνι. Ναι..

Μη με ξυπνήσεις από το όνειρο που ζω*

Άφησε με εκεί ακριβώς όπου με βρήκες και μη με πειράξεις. Δεν θα πάρω καθόλου από το χώρο σου και τον αέρα σου. Μη με μετακινήσεις από εκεί που είμαι τώρα. Αν δεν με βλέπεις ακόμα καλύτερα. Καλύτερα και για εσένα και κυρίως για εμένα. Υπόσχομαι να μην μπω ανάμεσα στα όνειρα σου , να μην σε ενοχλήσω ,να μην σε αγγίξω , να μην σε πάρω μακριά από εκεί που σε βρήκα. Δεν ξέρω αν σε βρήκα ή αν σε έχασα , δεν ξέρω καν το όνομα σου . Δεν ξέρω τι είσαι.. Είσαι το χέρι που θα με πάρει μακριά από το μαύρο ή είσαι εκείνο το χέρι που θα με σπρώξει ακόμα πιο πολύ στο βούρκο ; Δεν θα σε πιστέψω , δεν θα ακούσω τη φωνή σου , δεν θα το κάνω γιατί ίσως να με καταστρέψει και θα φταίω εγώ. Μη μου ζητήσεις να χαθώ αν δεν θέλεις γιατί ούτε κι εγώ θέλω . θα μείνω ακίνητη μέσα στον καθρέφτη. Θα παγώσω την εικόνα και θα την κάνω πίνακα. Σαν εκείνους τους μεγάλους και επιβλητικούς πίνακες που δείχνουν για πάντα την ίδια εικόνα . Θα παγώσω κάθε σου κίνηση και κάθε δική μου για να μείνει εκεί χαραγμένη και να μην την χαλάσει καμία λέξη , καμία κίνηση , καμία φωνή και κανένα χέρι. Δεν θα αφήσω τίποτα να το χαλάσει αυτό . Υπόσχομαι. Δεν υπόσχομαι τίποτα που δεν μπορώ να κάνω . Αυτό όμως το μπορώ. Όλα έχουν ένα τέλος και μια αρχή ή μια αρχή και ένα τέλος. Πολλές φορές η αρχή είναι το ίδιο το τέλος και το ανάποδο. Δεν θυμάμαι που είμαι τώρα . Είμαι στην αρχή ή στο τέλος ; Όχι δεν σε ρωτάω γιατί περιμένω μια απάντηση . Σε ρωτάω για να πάρω τη σιωπή σου. Πάντα στις σιωπές έμαθα να βρίσκω όλες τις απαντήσεις που ζητούσα. Θα κοιμηθώ και ίσως σε βρω εκεί. Θα φτιάξω την πιο όμορφη εικόνα και θα την παγώσω απόψε κιόλας. Έτσι δεν θα σε χρειάζομαι γιατί θα σε έχω εκεί. Θα διαλέξω τα πιο όμορφα χρώματα και θα σε βάλω εκεί. Καλημέρα *

Λ.

Πάντα να ξαναρχίζεις *

Πάντα να ξαναρχίζεις από εκεί που είχες πέσει. Πάντα να αφήνεις λίγο χώρο στο παρελθόν , για να περνάει ανάμεσα από το τώρα και να σου θυμίζει τα άσχημα. Πάντα να περιμένεις αυτό το κάτι καλύτερο ακόμα και αν αργεί . Πάντα λένε πως για να αργεί κάτι θα αξίζει. Πάντα όμως καταλήγεις στο συμπέρασμα πως άδικα περίμενες. Πάντα τα παρατάς και ξεσπάς. Πάντα έρχεται μια νέα μέρα , λιγότερο ή περισσότερο φωτεινή. Πάντα θυμάσαι το μαύρο αλλά ζεις με το λευκό. Πάντα μετά την πτώση έρχεται η άνοδος που πιστεύεις πως είναι και η πιο δύσκολη. Πάντα αφήνεις κάτι πίσω σου και συναντάς κάτι άλλο ακριβώς μπροστά σου. Πάντα κλειδώνεις τις αναμνήσεις σου αλλά εκείνες πάντα βρίσκουν τρόπο να γλιστρούν και να έρχονται μπροστά σου ! Πάντα θα θυμάσαι εκείνο το ¨ ποτέ ¨ που σου είπε και σου έκοψε τα φτερά αλλά μετά θα θυμάσαι εκείνο το δικό σου ¨πάντα ¨που είπες φεύγοντας οριστικά και ήταν πιο δυνατό από οτιδήποτε άλλο. Πάντα θα θέλεις το κάτι παραπάνω και πάντα θα χάνεις και το ελάχιστο. Πάντα θα βρίσκεις τρόπους να γελάς μέσα στο κλάμα σου και να κλαις μέσα στο γέλιο σου. Πάντα θα βρίσκεις τρόπους να ξαναρχίζεις από εκεί που είχες πέσει .*

Καλημέρα
Λ.

Άχρηστα ρολόγια .*

Κοιμάσαι για να ονειρευτείς και να ζήσεις.. σου είπε κάποιος. Στην αρχή σου φάνηκε αστείο και κάπως υπερβολικό. Περνώντας οι μέρες και κυρίως οι νύχτες κατάλαβες πόσο πολύ αγγίζει την πραγματικότητά , τη δική σου πραγματικότητα. Κοιμάσαι και εκεί έχεις τη δυνατότητα να βλέπεις ότι σου λείπει και ότι δεν σου λείπει , ότι χρειάζεσαι και ότι όχι , ότι έχει βουλιάξει και ότι ακόμα επιπλέει. Όταν κοιμάσαι μπορείς πραγματικά να ζεις χωρίς συμβιβασμούς και πρέπει. Δεν υπάρχει κανένας να σε περιορίσει . Έχεις χίλια πρόσωπα και κάθε φορά ντύνεσαι με όποιο θέλεις. Ξεχνάς εύκολα , ζωγραφίζεις με ότι χρώμα θέλεις το φόντο σου και επιλέγεις τα πρόσωπα και τις καταστάσεις. Υπάρχει μια μίξη από την πραγματικότητα και την αληθινή επιλογή, από αυτό που θα ήθελες να ζήσεις αλλά δεν μπορείς και από αυτό που ζεις χωρίς να το θέλεις. Είναι η στιγμή που από τη μια θέλεις να σταματήσεις τα ρολόγια σου και από την άλλη να τα κάνεις να δουλέψουν τόσο γρήγορα για να μην προλάβεις να δεις τη ζωή σου να περνάει χωρίς εσένα μέσα. Είναι αυτό που λένε η ζωή μου χωρίς εμένα. Αισθάνεσαι πως θέλεις να κοιμηθείς και να ξεκουράσεις τη σκέψη σου . Κοιμάσαι. Και όταν ξυπνάς αισθάνεσαι πιο κουρασμένη από πριν γιατί εκεί έζησες πραγματικά . Εκεί είδες ότι στερήθηκες πριν και ξύπνησες θέλοντας να ζήσεις ακόμα λίγο. Το αστείο είναι πως έχεις μάθει στον εαυτό σου να ζει σε δυο διαφορετικές ζωές. Ποια είναι η αληθινή και ποια όχι ακόμα δεν ξέρεις , όπως επίσης δεν ξέρεις σε ποια από τις δύο είσαι πιο ευτυχισμένη. Ξυπνάς και κοιτάς το ρολόι σου , δείχνει την ώρα της ζωής σου . Ανοίγεις το παράθυρο και θέλεις να πάρεις καθαρό αέρα. Ξανακοιτάς το ρολόι σου και συνεχίζει να δουλεύει. Ξέρεις πως το παραμύθι αυτό θα σταματήσει κάποια μέρα. Τότε τα ρολόγια σου θα είναι άχρηστα. Οξυγόνο.** Καλημέρα *

Κοντά στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου **

Παιδί ήμουν και κάθε καλοκαίρι έχτιζα κάστρα και παλάτια δίπλα στα κύματα. Με όλη μου την προσοχή ,με όλη μου τη θέληση και την αθωότητα. Ήταν τα πιο όμορφα παλάτια για μένα, τα πιο περίτεχνα. Η θέληση μου τα έκανε τέλεια και μαγικά. Καθώς τα τελείωνα στεκόμουν λίγο πιο πίσω και τα θαύμαζα , τα κοιτούσα , τα φωτογράφιζα στο μυαλό μου. Δεν προλάβαινα να απομακρυνθώ και το κύμα τα είχε γκρεμίσει, τα κατέστρεφε. Δεν απογοητευόμουν , δεν έκλαιγα . Έλεγα πως '' αύριο θα είναι μια νέα μέρα , θα χτίσω άλλο , καλύτερο '' . Και έτσι γινόταν .. Την επόμενη μέρα έχτιζα το νέο μου παλάτι , με την ίδια δύναμη και θέληση και ακόμα παραπάνω. Περάσαν τα καλοκαίρια και οι χειμώνες, και έπειτα πέρασαν και άλλες εποχές , πολλές , μήνες , χρόνια. Η ιστορία έμεινε ίδια. Συνέχισα να χτίζω τα παλάτια μου αλλά αυτή τη φορά στη στεριά . Με δύναμη και με πάθος. Κάθε φορά ήταν μια νέα φορά και δεν με ένοιαξε ποτέ αν θα τα χάσω . Έμαθα πως κάθε φορά που χτίζεις παλάτια το κύμα θα τα παρασύρει , θα τα καταστρέψει και θα τα αφανίσει. Πάντα όμως με έκαιγε το γιατί . Γιατί τα δικά μου παλάτια , που ήταν χτισμένα στη στεριά στο τέλος είχαν την ίδια κατάληξη ; Δεν τα έχτιζα ποτέ διπλά στο κύμα , γιατί ; Ποιος τα γκρέμισε ; Μήπως εσύ ; Μήπως εγώ ; Και αν το έκανες εσύ , γιατί ; Με ποιο δικαίωμα ; Και αν εγώ ; Γιατί ; Με τι καρδιά ; Με τι μυαλό ; Κι έπειτα
έρχεται ο χρόνος . Ο χρόνος , που σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσα παλάτια είχες τη δύναμη και γκρέμισες. Πρέπει να απαντήσεις και δεν ξέρεις . Δεν θυμάσαι. Γιατί ο ίδιος χρόνος που σε ρωτάει σήμερα , ο ίδιος χρόνος σε έκανε να τα ξεχάσεις. Γελάς και έπειτα βουλιάζεις στη σιωπή σου. δεν έχεις και σήμερα καμία απάντηση . Δεν πειράζει , δεν σε πειράζει , συνήθισες και δεν σε αγγίζει πια καμία αδυναμία στο να απαντήσεις. Τρέχεις πίσω , αναζητάς εκείνες τις μέρες που το κουράγιο σου ήταν ανεξάντλητο και ατελείωτο . Μα ήσουν παιδί , δεν ήξερες. Δεν μπορούσες να φανταστείς πως εκείνο που για σένα ήταν τότε ένα παιχνίδι κάποτε θα αποτελούσε το νόημα της ζωής ή μάλλον της δικής σου ζωής. Ψάχνεις στο παλιό σου κουτί , εκεί που κρύβεις τις μνήμες σου , εκεί που ίσως κρύβονται και όλες οι απαντήσεις που ζητάς. Βαθιά κρυμμένες κάτω είναι οι στιγμές εκείνες που ψάχνεις. Παίρνεις στα χέρια σου μερικές φωτογραφίες , τις κοιτάς. Βλέπεις ένα κοριτσάκι ούτε πέντε χρονών. Δεν σε αναγνωρίζεις πια. Χαμογελάς στον φακό και με όλο σου το θαυμασμό δείχνεις το παλάτι σου. Δεν σε ένοιαζε που σε ελάχιστα δευτερόλεπτα αυτό θα είχε γίνει σκέτη άμμος. Τότε συνειδητοποιείς πως η λύση και η απάντηση που καιρό τώρα ψάχνεις είναι τα κύματα. Τα κύματα και όχι η στεριά. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι σου λέω , αλλά ίσως καταλάβεις αύριο. Αύριο που θα έχεις χτίσει ένα νέο παλάτι στα κύματα δίπλα κι έπειτα θα γίνει σκέτη άμμος. Δεν αξίζει να προσπαθείς στη στεριά . Βρήκες την απάντηση. Στη θάλασσα δίπλα θα προσπαθείς από δω και πέρα. Εκεί θα ξαναβρείς όλη σου τη δύναμη, κι αν τα κύματα στο διαλύσουν πάλι ; Μα , αύριο είναι μια νέα μέρα..

Welcome to Neverland... *

Γεμάτες μέρες , γεμάτες από τη δική σου προσπάθεια να μην σκέφτεσαι και να μη σου λείπουν οι αγαπημένες σου στιγμές. Δεν μένει χρόνος λες, κι έτσι θα είσαι καλύτερα . Θα είναι όλα καλύτερα. Περπατάς και κοιτάζεις τους δρόμους ,τους ίδιους δρόμους που μέχρι πριν μερικές μέρες τους περπατούσες και δεν σε ένοιαζε , δεν σου έλειπε κάτι. Οι καταστάσεις λένε δεν αλλάζουν παρά μόνο τα πρόσωπα . Μάλλον έτσι είναι και τώρα. Οι δρόμοι είναι ίδιοι αλλά τα πρόσωπα κάθε λεπτό αλλάζουν. Λες πως είσαι καλά , είσαι καλά με την νέα πραγματικότητα που έχεις χτίσει και ίσως ναι , να είσαι όντως καλύτερα. Γυρνάς στο σπίτι σου και σε ένα σφίξιμο σε κλονίζει από πάνω μέχρι κάτω. Γίνεσαι παιδί και τα μάτια αρχίζουν να περιεργάζονται το ίδιο σου το σπίτι και να μην το αναγνωρίζουν. Κοιτάς με παράπονο και περιμένεις να αρχίσουν να ξετυλίγονται οι στιγμές σου μέσα στο σκοτάδι. Να ακούς τα γέλια και τις φωνές που ναι, είναι εδώ αλλά απουσιάζουν. Να βλέπεις μόνο ότι έχει μείνει από τις προηγούμενες μέρες και τουλάχιστον να μπορείς μέσα από τα πολλά μπουκάλια κρασιού να πιστέψεις στην ομορφιά των ατελείωτων περιπλανήσεων που έκανες. Κάνεις ένα βήμα μπρος και δύο πίσω. Διστάζεις να ανοίξεις την πόρτα πιο πολύ. Τα βλέφαρα σου βάρυναν απότομα, σχεδόν πονάνε. Ένα βάρος αρχίζει και χορεύει μέσα σου. Αισθάνεσαι κουρασμένη αλλά ξέρεις πως έτσι οι μέρες θα είναι πιο μικρές. Νιώθεις περήφανη για τον εαυτό σου που έχεις τόσες δικαιολογίες να λες εσύ η ίδια σε σένα.Να πλάθεις τα δικά σου παραμύθια και να τα έχεις μάθει καλά πια. Είναι τόσα πολλά λοιπόν τα παραμύθια σου και κάθε μέρα διαλέγεις άλλο για να σου πεις. Παρακαλάς να χάσεις τα κλειδιά σου και να μην μπορείς να γυρίσεις πίσω. Να πας κάπου αλλού για απόψε , και για απόψε. Κλείνεις τα μάτια , γυρνάς το κλειδί και σπρώχνεις την πόρτα . Το δυνατό φως σε τρομάζει και θέλεις να κρυφτείς. Κάνεις ένα βήμα πίσω αλλά ξανακοιτάς μπροστά σου και Τώρα τα βλέπεις όλα.. Όλα είναι εδώ και σου μιλάνε. Είναι τόσα πολλά και δεν ξέρεις που να κοιτάξεις πρώτα.Όλες σου οι χαρές και οι λύπες είναι εδώ , απλώνονται στα πόδια σου . Εσύ διαλέγεις πια θα ζήσεις απόψε.Τρέχεις μπροστά της και τα βήματα σου είναι σίγουρα σαν ενός μικρού παιδιού. Κοντοστέκεσαι εκεί , απλώνεις τα χέρια σου να την αγγίξεις και να την πιστέψεις. Ανοίγει , ζει και σου μιλάει. Την πιστεύεις , την κρατάς πια. Ανοίξεις τα φώτα.. Είναι όλα στη θέση τους. Το ρολόι στη θέση του και οι πίνακες το ίδιο. Απορείς τι έζησες. Καλωσόρισες λοιπόν. Εδώ δεν υπάρχουν χάρτες και κλειδιά. Τρέξε να βρεις τον χαμένο εαυτό σου , τον θησαυρό. Δεν θα χαθείς. Καλωσόρισες. ***

Forgot how to cry ..*

Κοιτάζω πίσω μου και βλέπω στιγμές , άλλες να ξεμακραίνουν και άλλες να με πνίγουν καθώς έρχονται απειλητικά επάνω μου . Για κάποιες να πονάω που ξεφεύγουν και για άλλες να χαίρομαι που έχουν γίνει κουκκίδες και σχεδόν δεν φαίνονται. Να προσπαθώ να τις ακολουθήσω και να τρέξω από πίσω τους και μετά να χάνομαι μαζί τους. Να θέλω να τις ξαναζήσω και να μην μπορώ , να μην πρέπει. Να λέω πως είναι καλά εκεί που έχουν πάει και πως για να έφυγαν θα είχαν κάποιο λόγο. Γιατί πάντα υπάρχει κάποιος λόγος που ένα κομμάτι δικό σου φεύγει. Προσπαθώ να μένω αποστασιοποιημένη από τον χρόνο , να μη με αγγίζει αλλά μέσα μου ξέρω πως αυτό είναι αδύνατο. Και ενώ ξέρω πως είναι ακατόρθωτο το προσπαθώ. Προσπαθώ να μένω στο σκοτάδι και να μην το φοβάμαι . Προσπαθώ να θυμάμαι όλα όσα θέλω και όλα όσα με γεμίζουν. Υπάρχουν όμως και μερικά μελανά σημεία στο κουτάκι του μυαλού μου και όταν μένω στο σκοτάδι εμφανίζονται να δώσουν τη δική τους παράσταση. Αρχίζουν και χορεύουν μπροστά μου και μου θυμίζουν όλα όσα με κόπο έχω προσπαθήσει να ξεχάσω. Γιατί και το να ξεχάσεις στιγμές απαιτεί προσπάθεια. Αλλά κάτι μέσα σε όλο αυτόν τον παράλογο χορό είναι που μου δίνει ακόμα δύναμη. Θυμάμαι όλα όσα με έριξαν , με πλήγωσαν , με έκαναν να χάσω την ελπίδα μου για το οτιδήποτε όμορφο λένε πως υπάρχει εκεί έξω και όμως δεν μπορώ να αισθανθώ κανένα δάκρυ να κυλάει στο μάγουλο μου. Απλώς κοιτάζω όλες μου τις χαμένες στιγμές και μένω αμέτοχη. Δεν αντιδρώ , δεν μπορώ , δεν ξέρω πια να κλάψω. Δεν ξέρω πως μπορώ να βγάλω λυγμούς. Ξέχασα ; Δεν θέλω ; Ίσως και όλα μαζί. Μεγαλώνω και μαζί με μένα μεγαλώνει και η απάθεια μου για όλα όσα συμβαίνουν μέσα μου ; Πως γίνεται; Ρωτάω εσένα εκεί στον κόσμο μήπως και ξέρεις εσύ να μου πεις . Εγώ δεν μπορώ να δώσω απάντηση στις δικές μου ερωτήσεις. Αισθάνομαι άδεια εκείνες τις στιγμές και λένε πως ένας άδειος άνθρωπος δεν είναι ευτυχισμένος. Για πες μου λοιπόν εσύ , που ίσως ξέρεις. Καταριέμαι όσους με έκαναν να αδειάσω και μετά το μετανιώνω γιατί για να μου το κάνουν αυτό έδωσα εγώ την άδεια μου . Καταριέμαι και όσους μου πήραν τα δάκρυα μου και δεν έχω πια άλλα , αλλά και πάλι μετά το μετανιώνω. Πως μπορεί να αδειάσει η ψυχή σου και να μην σε αγγίζει πια κανένα συναίσθημα ; Να ήθελες να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους και να αδυνατείς να δώσεις ένα δάκρυ στον εαυτό σου. Να θέλεις να απαλύνεις την αγανάκτηση σου με μια κραυγή και να μην έχεις πια φωνή να βγάλεις. Να παραμένεις μακρυά από εσένα γιατί φοβάσαι ακόμα και να σε ακούσεις. Να σου εξηγήσεις το πως και το γιατί . Να ξέρεις πως όλα θα πάρουν και κάποιον καλύτερο δρόμο γιατί πάντα παίρνουν αλλά ίσως και μη θέλεις τελικά να τον περπατήσεις γιατί θα φοβάσαι .Να έχεις ξεχάσει να αισθάνεσαι και να δίνεις. Να μη θέλεις να δίνεις αλλά και ούτε να παίρνεις. Δεν θέλεις να σκεφτείς άλλο. Είσαι καλά με όλο αυτό το παράλογο θέατρο. Έχεις βρει τον τρόπο να μένεις εκεί , μακρυά και να κοιτάζεις τη ζωή σου να κυλάει. Δεν θέλεις να κλάψεις που είσαι άδεια γιατί ξέρεις πως θα γεμίζεις κάποια μέρα πάλι. Και μετά ίσως πάλι να χαθείς μαζί με τις στιγμές σου. Δικές σου είναι. Θα σπάσεις τη σιωπή σου ξανά, και θα βρεις τρόπο να μάθεις να κλαις για ότι δεν σου αρέσει αλλά και για ότι σου αρέσει. Κοίταξε τον τρελό χορό των χαμένων σου στιγμών άλλο ένα βράδυ. Στεγνά μάτια. Στεγνή φωνή. Στεγνή ψυχή. Ίσως αύριο να βρέξει . *

Η πρώτη μέρα της ζωής μου **

Ξυπνάς μια μέρα και κοιτάζεις το πρόσωπο σου στον καθρέφτη , προσπαθείς να θυμηθείς ποια είσαι , γιατί είσαι εδώ και όχι αλλού και μετά ξεσπάς σε λυγμούς . Δεν θέλεις άλλο να ζεις πάνω στις πλάτες κάποιου άλλου , το μόνο που θέλεις είναι να ζεις με τον εαυτό σου και να είσαι ευτυχισμένη , να είσαι γεμάτη , να είσαι καλά. Μοίρασες πολλά δικά σου κομμάτια , τα σκόπρισες και τώρα δεν θυμάσαι καν που είναι πεταμένα. Δεν ξέρεις από ποιον να τα ζητήσεις πίσω. Δεν θυμάσαι τους λόγους , δεν θυμάσαι το χρόνο , έχει σταματήσει ακόμα και αυτός και περιμένει από εσένα να τον βρεις και να τον κάνεις και πάλι να κυλήσει.. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορείς αλλά αν θέλεις . Και σε ρωτάω .. Θέλεις ; Χαμογελάς στο είδωλο σου και λες ΘΕΛΩ .. Με όλη σου τη δύναμη , ναι θέλω. Φοράς το χαμόγελο σου και αισθάνεσαι πως αν και θα είναι δύσκολο θα τα καταφέρεις. Σε αυτόν τον κόσμο πρέπει να μάθεις να επιβιώνεις μόνη σου, σου είπε κάποιος . Δεν θυμάμαι ποιος. Ισως ανοίκει και αυτός σε εκείνους , που ήρθαν, πήραν κι έφυγαν. Αν ανοίκει εκεί δεν μπορείς , δεν θέλεις να τρέξεις πίσω και να θυμηθείς. Υποσχέθηκες πως από δω και πέρα εσύ θα ορίζεις τα όνειρα σου . Θα πας πίσω μόνο για έναν λόγο . Για να βρεις το χρόνο , να τον αποδοκιμάσεις και μετά να τον σπρώξεις με όλη σου τη δύναμη για να αρχίσει και πάλι να κυλάει για εσένα , όχι όμως από εκεί που σταμάτησε , αλλά ένα σκαλί πιο μετά. Θα δεις , θα αρχίσει πάλι να κυλάει και για σένα.. Το μυστικό σε όλα κρύβεται σε μια μικρή χαραμάδα.. Πρέπει πρώτα να αδειάσεις για να γεμίσεις. Πρέπει πρώτα να φτάσεις στο μηδέν και μετά στο χίλια. Πρέπει εσύ να είσαι ο κυρίαρχος σου , να μην επιτρέπεις σε κανέναν άλλον να σου δίνει πνοή για να πετάς και μέτα με τα ίδια χέρια να σου κόβει τα φτερά. Από δω και πέρα λοιπόν εσύ θα αποφασίζεις πόσες απογειώσεις και πόσες προσγειώσεις θα κάνεις . Μη φοβάσαι , τώρα έχει σκοτάδι , ίσως και αύριο πάλι σκοτάδι να έχει , ίσως να έχει πολλές μέρες σκοτάδι αλλά πες μου πως θα μάθεις να διαχωρίζεις το φως άν δεν δεις πρώτα το σκοτάδι ; Ξεκινάς τη ζωή σου , στο σκοτάδι , σήμερα , αύριο.. Ετσι θα έχεις τη δυναμη να κάνεις πιο ισσοροπημένα βήματα όμως , διότι αν μάθεις να περπατάς στο μαύρο τότε στο λευκό θα έχεις ήδη πετάξει. Κοίταξε με , δεν έχω ανάγκη τα δικά σου φτερά..* Τα δικά μου θα είναι πιο μεγάλα * Μην με ψάχνεις.. έφυγα γιατί μου αξίζει *

Κάνε με πάλι παιδί *

Μια φορά κι έναν καιρό , πριν πολλά χρόνια ήσουν εσύ κι εγώ. Θυμάσαι ή το έχεις ξεχάσει και αυτό ; Ήσουν ο αγαπημένος μου φίλοςκι εγώ η δική σου . Τα χρόνια πέρασαν . Μεγαλώσαμε . Αλλάξαμε , αλλά δεν έπαψες να είσαι ο παιδικός μου φίλος. Μια μέρα μου είπες πως φεύγεις. Κι έτσι έφυγες. Στην άκρη του κόσμου. Ήταν πια αργά να σε κρατήσω . έμεινα εκεί. έμεινα πίσω. Να σου γράφω. Σου γράφω. Δεν ήξερα ποιος δρόμος θα με βγάλει εκεί. σε σένα. Θέλω να πάρω ένα κόκκινο ποδήλατο και να πάω στο Παρίσι . να ζήσω εκεί. Και όμως είμαι εδώ ακόμα. Να πίνω κάθε μέρα τον ίδιο πικρό καφέ και να μετράω τις ώρες. Μήπως και φανείς. Το γράμμα μου είναι η λύτρωση μου. Δεν ξέρω αν το πήρες. Κάνω μια ευχή λοιπόν. Μια ευχή δυνατή..Φυσσάω όλη την αστερόσκονη . Να σε δω να με κρατάς αγκαλιά, έστω μια φορά. Μπορείς να με κάνεις παιδί και πάλι ; ΤΟΛΜΑΣ ;

Να μου κρατάς το χέρι.. *

Να μου κρατάς το χέρι ,αυτό θέλω. Δεν γίνεται . Δεν μπορείς. Γεμίζω αυταπάτες το μυαλό μου. Μήπως τι έιναι ο έρωτας ; Μια αυταπάτη , μια ψευδαίσθηση ,ένα ψέμα. Που έρχεται και φεύγει πριν καταλάβεις τι έγινε. Μπορεί να μην καταλάβεις και ποτέ το πως θα πέσεις στα δύχτια του . Κιαν πέσεις ; Πως βγαίνεις ; Κιαν δεν θέλεις να βγείς ; Κιαν ο πόνος αυτός είναι η τροφή σου ; Αν εκείνη η ασφυξία εσένα σου δίνει οξυγόνο για να ζεις και να ελπίζεις ; Τόσο οξυγόνο ώστε να επιβιώνεις και να ζητάς πάντα το κάτι παραπάνω ; και τελικά ; μήπως δεν ζητάς τίποτα ; Ο έρωτας δεν έχει χρώμα κιαν έχει εγώ δεν μπορώ να το δω. Είναι διάφανος . Δεν έχει σχήμα κι όμως βρίσκεις πάντα τρόπο να τον περιγράψεις. Είναι ταυτόχρονα ζωή και θάνατος . Ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις γιατί αυτό που σου κόβει τα φτερά την ίδια στιγμή σε κάνει να πετάς ψηλά και να σου κόβει την ανάσα. Η σιωπή του καμιά φορά είναι καλύτερη από τις λέξεις . Γιατί οι λέξεις πονάνε , κι έτσι καλύτερα να βυθίζεσαι στη σιωπή. Στη σιωπή θα βρίσκεις εσύ τρόπους και θα κάνεις σενάρια για να ερμηνεύσεις όσα δεν μπορούν αν ειπωθούν. Τα ανείπωτα λοιπόν. Και γι αυτό είναι παγίδα ο έρωτας. Γιατί πλάθεις στο μυαλό σου τα καλύτερα σενάρια. Θα έρθεις και θα με πάρεις αγκαλιά. Και θα είναι όλα ιδανικά ε ; Αυτό δεν θα γίνει ; Πές μου . Σε ψαχνώ σε κάθε μου βήμα . είσαι παντού. Πως γίνεται αυτό ; Πως γίνεται μέσα από κάθε σου σιωπή εγώ να βγάζω λέξεις , να μπορώ να σε ερμηνεύσω σαν να είσαι ο πιο απλός ορισμός . Σε κρύβω μέσα μου γιατί δεν θέλω να σε δει κανείς . Στο βυθό μου εκεί κάτω είσαι κρυμμένος και όμως σε βλέπω. Κάθε βράδυ και κάθε πρωί . έρχεσαι στα όνειρα μου και μου μιλάς. Πολλές φορές δεν λες τίποτα , αλλά άλλες φορές λες παραπάνω από όσα μπορείς. όνειρα .. πλάνες.. Στην άλλη άκρη του κόσμου και όμως σε βλέπω. Αυτό δεν είναι παράδεισος ; Ναι είναι . Μην μπερδεύεσαι θα σου πω . Αλλά δεν μπορώ να στο πω. Δυστυχώς κι εγώ είμαι μπερδεμένη . ¨οχι γιατί δεν ξέρω πως νιώθω μέσα σε αυ΄το το παιχνίδι , αλλά γιατί δεν ξέρω αν έκανα το σωστό και έγινα ηφαίστειο που εξεράγει. Τι είναι σωστό και τί όχι ; Δεν ξέρω. Αυτό είναι και η ανάσα στον έρωτα. Βαδίζεις με κλειστά τα μάτια και λες... Θα γίνει το καλύτερο. Θα φανεί . Εγώ περιμένω.. Πάντα σε περιμένω. Εκεί που είσαι να προσέχεις .

εσύ εκεί *

Σήμερα δεν έχω να πω τίποτα.. Θα ρωτίσεις για ποιο λόγο γράφω. Πολλες φορές η σιωπή είναι καλύτερη. Ακόμα κι εκεί ... με καταλαβαίνεις. Θα κάνω βουτιά στη λίμνη της σιωπής λοιπόν. Μπορεί και να σε βρω. Φιλί *

love me if you dare *

Αυτή η ταινία είναι κάτι ανάλογο με τη δική μου πραγματικότητα. Το τέλος της ιδανικό έτσι ώστε ο έρωτας να μην τελειώσει ποτέ και για να μην χάσει ξανά ο ένας τον άλλο. Οι μέρες έχουν όλες το ίδιο χρώμα , βρέχει και έχει υγρασία. Έχω γεμίσει πολλές σελίδες καθώς η ανάγκη μου να του μιλάω αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Δεν ξέρω την κατάληξη αυτής της ιστορίας αλλά επιτέλους πρέπει να υπάρξει κατάληξη. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Μη με ρωτάς ποια κατάληξη θα ήθελα εγώ. Ειλικρινά δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο και για τους δυο μας. Το μόνο που θα ήθελα αυτή τη στιγμή θα ήταν να ακούσω τη φωνή ΄του , να τον ακούσω ευτυχισμένο . Πάντα αυτό ήθελα άλλωστε. Να είναι καλά και ευτυχισμένος. Του αξίζει . Άνοιξα το κουτί με όλες μας τις αναμνήσεις και βρήκα μέσα σε όλα τα χαμένα και κάτι πάρα πολύ τρυφερό. Μια φωτογραφία τόσο παλιά που με έκανε να θυμηθώ πολλές λεπτομέριες. Είδες τι είναι ο χρόνος ; Σε κάνει να ξεχνάς και μετά από καιρό να αναπωλείς τα παλιά. Δεν ξέρω τι μπορώ να πω πάνω σε αυτό. Δεν ξέρω πόσο μεγάλη είναι η επιθυμία μου να τον ακούσω . Δεν μπορώ να την μετρήσω. Από την άλλη φοβάμαι μήπως αυτή τη φορά με την ειλικρίνια μου μετά από τόσα χρόνια καταφέρω να καταστρέψω κάτι δυνατό. Γιατί μπορεί να είναι μια σχέση με την ετικέτα ψεύτικη αλλά είναι κάτι πολύ δυνάτό. Ηδη έχω πει πολλά. ¨οχι δεν κουράστηκα να γράφω , απλώς φοβάμαι . Η γεύση του καπνού είναι διαρκώς στο στόμα μου . So , love me of you dare . Αυτήν την ταινία θα δω και απόψε και θα κάνω μια ευχή ! Κάποια μέρα να δούμε την ταινία αυτή μαζί και να γελάμε.. *

όπου κιαν είσαι ό,τι και αν κάνεις να χαμογελάς , κι εγώ θα είμαι ευτυχισμένη *